Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Steve Jobs: Ανεκτίμητης Αξίας Μήνυμα - An inspiring message



Η ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ STEVE JOBS, ιδρυτή της Apple στην τελετή αποφοίτησης του Πανεπιστημίου Stanford με Ελληνικούς υπότιτλους. Αξίζει να τη δούμε όλοι.

Steve Jobs' inspiring  Stanford University Commencement Address - Stay hungry Stay Foolish – Worth viewing


 

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Υπόδειγμα Ηγεσίας, πολιτικού ήθους και θάρρους και ανθρώπινης αξιοπρέπειας

True Leadership, political courage and human dignity

για τους πολιτικούς του πλανήτη (και ιδιαίτερα της Ελλάδας)

‘Έκτακτη Ανακοίνωση: Ο Τζων ΜακΚέην, Γερουσιαστής της Αριζόνα και πρώην υποψήφιος Πρόεδρος των ΗΠΑ, πάσχει από καρκίνο του εγκεφάλου.

 Και ιδού το σχόλιο του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, Δημοκρατικού και «πολιτικού του αντιπάλου»:
«Ο Τζων ΜκΚέην είναι ένας Αμερικανός ήρωας και ένας από τους γενναιότερους αγωνιστές που γνώρισα ποτέ. Ο καρκίνος δεν γνωρίζει με ποιόν έχει να κάνει. Δώστου να καταλάβει Τζων»
An example for politicians across the planet (Greece included)

 News Report:
John McCain, the Arizona senator and former Republican presidential candidate, has been diagnosed with brain cancer.

 And here is the comment of President Barack Obama, a democrat and “political opponent”:

“John McCain is an American hero & one of the bravest fighters I've ever known. Cancer doesn't know what it's up against. Give it hell, John”.

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ: Δυο λέξεις με σημασία για την Ελλάδα της κρίσης.

Επ’ ευκαιρία του Συνεδρίου…



Δυο πολύ βαριές λέξεις στις οποίες, με πράξεις και όχι με λόγια, οφείλουμε να δώσουμε ουσία και περιεχόμενο με δεδομένο ότι η χώρα βρίσκεται ακόμα στο χείλος της καταστροφής.
Γι αυτό συντρόφισσες και σύντροφοι (
άλλες δυο βαριές λέξεις αυτές),

*ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ πρέπει να σημαίνει: Όχι πρακτικές του κακού παρελθόντος μας με ομαδοποιήσεις «παραγόντων» που, με ορθό μεν πολιτικό λόγο, αλλά και με  διάφορα τερτίπια επιχειρούν να χειραγωγήσουν τους, καθώς νομίζουν, κομματικούς υπηκόους. Κοντολογίς, Δημοκρατία σε όλα, από τη βάση προς τα πάνω.
*ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ πρέπει να σημαίνει: Όχι συγκολλήσεις προσώπων και ομάδων στην «κορυφή» με προσυμφωνημένες κρυφές ατζέντες και στόχο να ρίξουμε τους άλλους για την καρέκλα. Ο δημοκρατικός προοδευτικός κόσμος δεν τα δέχεται πια αυτά και αντιδρά. Ας το κατανοήσουμε: Από τις ως τώρα πολιτικές συμπεριφορές μας, έχουμε δημιουργήσει σοβαρό έλλειμμα αξιοπιστίας και αν δεν αλλάξουμε ριζικά, δεν θα μπορέσουμε να προσελκύσουμε και πολύ λιγότερο να εμπνεύσουμε τους πικραμένους και απογοητευμένους πολίτες.
* Μακάρι να κάνουν το ίδιο όλες οι πολιτικές παρατάξεις

Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και, χωρίς προσωπικά κίνητρα να συμβάλλουμε στη σωτηρία της χώρας.

Λόγοι ανώτεροι της θέλησής μου, δεν μου επέτρεψαν να συμμετέχω στο Συνέδριο πράγμα που πολύ με λύπησε. Βλέπω στην τηλεόραση, πολλούς συντρόφους που πικράθηκαν και απενεργοποιήθηκαν και τώρα δράττονται της τελευταίας αυτής ευκαιρίας με την ελπίδα να μπορέσουν να βοηθήσουν.

Βλέπω όμως και αρκετούς άλλους που πίκραναν και συνεχίζουν να πικραίνουν με την πολιτική τους συμπεριφορά. Δεν έχει νόημα να ολισθήσουμε σε ονοματολογία. Αυτό δεν βοηθά. Γνωρίζουμε όλοι και γνωρίζουν και οι ίδιοι. Ας προσπαθήσουν να φερθούν πατριωτικά φροντίζοντας να μην προκαλούν.

Υπάρχουν όμως και πολλοί από μας που έχουν φθαρεί καθώς διαχειρίστηκαν εξουσία. Είμαι ένας απ’ αυτούς. Είτε φταίμε είτε όχι, (οι νέοι δεν γνωρίζουν «τις πταίει») ας φερθούμε πατριωτικά και δημοκρατικά, κάνοντας διακριτικά στην άκρη όσο κι αν αυτό μας πληγώνει. Αν μάλιστα βρούμε το θάρρος να συμπαρασταθούμε στους νέους, άφθαρτους και ικανούς που θα μας αντικαταστήσουν, ακόμα καλύτερα. «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο».

Επαναλαμβάνω τη ρήση του μεγάλου Έλληνα Ελευθερίου Βενιζέλου: «Υπεράνω των συμφερόντων των κομμάτων και των πολιτών, ίσταται πάντοτε το συμφέρον της

 

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Όπως πορευόμαστε, η έξοδος από την κρίση είναι ανέφικτη


Απαιτείται πατριωτική συνεννόηση και συνδέσμευση σε κοινό εθνικό πρόγραμμα  και ενιαία φωνή των πολιτικών δυνάμεων και των πολιτών που θα εμπεδώσει την αξιοπιστία της χώρας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και θα δημιουργήσει ευνοϊκό κλίμα για επενδύσεις και ανάπτυξη.
Η συνέχιση των έριδων και των μικροκομματικών πρακτικών με μοναδικό στόχο την κατάκτηση και νομή της εξουσίας, οδηγούν, με μαθηματική ακρίβεια, στην καταστροφή της χώρας.


«Υπεράνω των συμφερόντων των κομμάτων και των πολιτών
ίσταται πάντοτε το συμφέρον της πατρίδος»
Ελευθέριος Βενιζέλος

Στο προηγούμενο σημείωμά μου, με τίτλο

«ΜΑΣ ΔΑΝΕΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΟΚΩΝ ΕΝΩ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΔΙΟΓΚΩΝΕΤΑΙ»

http://nskoulas.blogspot.gr/2017/06/blog-post.html?spref=fb
έκανα κάποιες δυσάρεστες διαπιστώσεις για τα αποτελέσματα της «σκληρής;;;» διαπραγμάτευσης και της περαίωσης της 2ης αξιολόγησης, που συνοψίζονται στα εξής: 1. Με την καταβολή της (δανειακής) δόσης εξοφλούμε τα ομόλογα που λήγουν τον Ιούλιο και αναβάλλεται η πτώχευσή μας προς το παρόν. 2. Χάσαμε όλα τα άλλα – τα σημαντικά για τη σωτηρία μας:  α) Τη Ρύθμιση του χρέους (απομείωση ή αναδιάρθρωση) β) Την Ποσοτική χαλάρωση (
QE), γ) Την Έξοδο στις αγορές και
δ) Δεσμευτήκαμε για υπέρογκα και ανέφικτα πρωτογενή πλεονάσματα
 
και αυστηρή επιτήρηση και σκληρά μέτρα για τα επόμενα 43 χρόνια (μέχρι το 2060) χωρίς καμμία πρόβλεψη για ανάπτυξη και απασχόληση.
Βεβαίως , υπάρχουν κάποιες αόριστες και ασαφείς αναφορές ότι όλα αυτά θα τα δουν στο μέλλον οι δανείστριες χώρες και το ΔΝΤ (αν τελικά αυτό αποφασίσει να συμμετάσχει στο πρόγραμμα), υπό τον όρο ότι θα «είμαστε καλά παιδιά» εφαρμόζοντας πιστά τις οδηγίες τους. Δηλαδή, με δεδομένη την κακή εμπειρία των λανθασμένων συνταγών τους στο παρελθόν, «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι».

Οι πλείστοι φίλοι αναγνώστες του κειμένου συμφώνησαν: «Καλά τα λες και εμείς τα γνωρίζουμε. Αυτά όμως είναι απλές διαπιστώσεις. Δεν μας προτείνεις τίποτε. Το «να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας», από μόνο του, δεν λέει .
Ας έρθουμε λοιπόν στο «Δια ταύτα». Τι δει γενέσθαι και, κυρίως, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι πολίτες τώρα που τα αδιέξοδα δεν αμφισβητούνται από κανέναν και κυριαρχεί το αίτημα για αλλαγή πλεύσης;

Ας αναγνωρίσουμε όλοι ότι δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές. Υπάρχουν μόνον τα απλά και αυτονόητα που, δυστυχώς, επιλέγουμε να αγνοούμε. Έχουμε κακομάθει. Πουλάμε μαγκιές με άσφαιρα επιχειρήματα και δεν εφαρμόζουμε ό,τι υποσχόμαστε.
 
Οι εταίροι και δανειστές δεν μας παίρνουν πια στα σοβαρά. Μας έχουν βαρεθεί. Τους είναι αδιάφορο αν θα μείνουμε ή θα φύγουμε από την Ευρωζώνη. Τα λεφτά τους θέλουν μόνο. Δεν πάει άλλο. Είμαστε ένα βήμα πριν από την απόλυτη καταστροφή. Και αφού δεν το κατανοούν αυτό οι πολιτικές μας ηγεσίες, είναι ευθύνη μας να τις αναγκάσουμε.
Μα θα που πείτε: Εύκολα τα λόγια. Πώς να αντιδράσουμε στην κατάσταση που μας έχουν φέρει; Απάντηση: Δεν είναι ούτε πιο έξυπνοι, ούτε πιο πατριώτες από μας οι Πορτογάλοι, οι Ιρλανδοί και οι Κύπριοι που, σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφεραν να βγουν από τα μνημόνια και βρίσκονται ήδη σε τροχιά ανάπτυξης.
Υπάρχει βέβαια ο αντίλογος: Αυτοί που φταίνε να τα συμμαζέψουν. Οι Ευρωπαίοι εταίροι, οι δανειστές, οι μεγαλοτραπεζίτες
 και το ΔΝΤ με τις λάθος συνταγές τους και τα απάνθρωπα μέτρα λιτότητας που μας επέβαλαν, μας οδήγησαν σ’ αυτή 
την κατάσταση. Αυτοί όμως, τη δουλειά τους κάνουν σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα όπως τουλάχιστον τα καταλαβαίνουν, προφανώς με λάθος τρόπο.
Φταίνε εξ ίσου και οι πολιτικοί μας που κύριο μέλημά τους είναι η κατάκτηση και η διατήρηση της καρέκλας τους, αδιαφορώντας για μας, τον λαό. Βεβαίως φταίνε κυρίως αυτοί αλλά χουμε συνηθίσει και το βρίσκουμε βολικό να «φταίνε μόνον οι άλλοι». Εμείς, ποτέ και καθόλου; Και όμως, εμείς τους εκλέγουμε, εμείς τους ανεχόμαστε και ενίοτε τους διαφθείρουμε και τους αφήνουμε να μας διαφθείρουν. (Οι λίγες τιμητικές εξαιρέσεις, γνωστές σε όλους μας, απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα).


Εν κατακλείδι, εδώ που φτάσαμε, μόνο μια παλλαϊκή ειρηνική εξέγερση (και τονίζω το «ειρηνική») μπορεί να ανατρέψει την πορεία προς τον κατήφορο. Δεν αντέχουμε άλλο διχασμό. Με οργανωμένο και συντονισμένο τρόπο και με αποφασιστικότητα, παραμερίζοντας τις όποιες ιδεολογικές, πολιτικές ή και προσωπικές διαφορές, να απαιτήσουμε από τους πολιτικούς, σ’ αυτή την ιστορικά κρίσιμη συγκυρία, να βάλουν τη σωτηρία της χώρας πάνω από το κομματικό (βλ. μικροκομματικό) και προσωπικό τους συμφέρον.

Να απαιτήσουμε ακόμα να λένε όλοι την αλήθεια στον λαό τον οποίο, δυστυχώς, έχουν εκπαιδεύσει να αρέσκεται στα ψέματα που του σερβίρουν καθώς και να πάψουν να διαστρεβλώνουν την αλήθεια για να προσκομίσουν κομματικά οφέλη. Να τους αναγκάσουμε να καταλάβουν ότι η τακτική της άρνησης σε ό,τι λέει η άλλη πλευρά δεν εξυπηρετεί πάντα το εθνικό συμφέρον.  Οφείλουμε δε να καταγγέλλουμε, να απορρίπτουμε και να θέτουμε στο περιθώριο όσους δεν το πράττουν. Αρκεί άραγε αυτό; Ίσως όχι, αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή.
Καθόσον αφορά την πολιτική μας συμπεριφορά
, είναι πια καιρός
να πάψουμε να είμαστε οπαδοί και να γίνουμε καλοί πολίτες. Να επιλέγουμε πρωτίστως, καλούς, έντιμους, ενάρετους και ικανούς ανθρώπους που συμπεριφέρονται και δρουν ως καλοί και υπεύθυνοι πολίτες, που δεν έχουν ως σκοπό την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας τους και ως προτεραιότητα τη διεκδίκηση της καρέκλας και τα εξ αυτής πηγάζοντα προνόμια, αλλά να υπηρετήσουν τους πολίτες και το δημόσιο συμφέρον.

 Ας μην ξεχνάμε: Η πείρα μας έχει δείξει ότι ένας κακός άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει καλός πολίτης και καλός πολιτικός.
Δεν αρκεί όμως αυτό.
Και δεν αρκεί να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα ή, συνήθως, λιγότερα χρόνια και μάλιστα με τον ως τώρα συνήθη τρόπο που διέπεται από την πελατειακή αντίληψη και, σε πολλές περιπτώσεις τη συναλλαγή.  Οφείλουμε να είμαστε ενεργοί πολίτες, από μέρα σε μέρα, ενήμεροι για τα κοινά, να ελέγχουμε τους ανθρώπους που επιλέγουμε να  μας εκπροσωπούν. «Να μην τους αφήνουμε σε χλωρό κλαδί». Οφείλουμε επίσης να προτείνουμε και να δρούμε ομαδικά και συντονισμένα για το καλό της χώρας και το δικό μας.
Αντιλαμβάνομαι ότι, μ’ αυτή την παρέμβαση, θα προκαλέσω αντιδράσεις. Πολλοί θα με χαρακτηρίσουν ρομαντικό ή και αιθεροβάμονα. Δεν με πειράζει. Καταθέτοντας την άποψή μου, κάνω το καθήκον μου ως ένας ενδεκάκις εκατομμυριοστός Έλληνας
 που νοιάζεται για τη χώρα του, τα παιδιά και τα εγγόνια μας . Ακόμα και αν εφαρμοστεί εξ ολοκλήρου αυτή η πρόταση – πράγμα απίθανο –
δεν περιμένω να αλλάξουν όλα «εν μια νυκτί». Οφείλουμε όμως να προσπαθούμε.
Αν, λίγοι έστω από σας, συμφωνείτε με τη γενική ιδέα αυτού του κειμένου, ας προσπαθήσουμε να είμαστε σε επικοινωνία και ίσως καταφέρουμε να φτιάξουμε ένα Δίκτυο Ενεργών Πολιτών, που θα παρεμβαίνει με θετικό τρόπο προς αυτή την κατεύθυνση.



Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

ΜΑΣ ΔΑΝΕΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΟΚΩΝ ΕΝΩ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΔΙΟΓΚΩΝΕΤΑΙ.

 
Αυτή είναι η απλή αλήθεια για το Eurogroup χωρίς αλχημείες, ωραιοποιήσεις και γελοία προπαγάνδα εις βάρος του λαού που υποφέρει.

Μας δίνουν € 8,5 Δισ. Απ’ αυτά € 7,4 πάνε στην πληρωμή του τοκοχρεολυσίου των δανειστών και τα υπόλοιπα σε εκπρόθεσμες οφειλές προς ιδιώτες. Το χρέος διογκώνεται στα € 337,5 δισ., πάνω από 180% του ΑΕΠ. Απολύτως μη βιώσιμο.

Για απομείωση του χρέους καμμία δέσμευση από τους δανειστές πέραν από  κάποιες αόριστες αναφορές (δημιουργική ασάφεια). Τα σκληρά μέτρα λιτότητας συνεχίζονται έως το 2022 με την ανέφικτη υποχρέωσή μας να επιτύχουμε πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% επί του ΑΕΠ. Να βγάλουμε δηλαδή «από τη μύγα ξύγκι».

Στην απίθανη περίπτωση που το πετύχουμε αυτό, με τη δέσμευσή μας να πετύχουμε πρωτογενές πλεόνασμα 2%  για άλλα 20 χρόνια, θα συνεχίσει η υπερφορολόγηση και η μείωση μισθών και συντάξεων των μικρών και αδύνατων για να εισπράττουν οι δανειστές αμείωτους τους τόκους τους όταν ο λαός μας σφαδάζει στη φτώχεια και στη μιζέρια.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΟΦΕΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. Και όμως οι κυβερνητικοί φωστήρες πανηγυρίζουν για την επιτυχία τους αφού με τη δόση αυτή δεν πτωχεύουμε επί του παρόντος.

Προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας προσθέτοντας «την ύβριν» της χυδαιότητας ενώ εμείς, οι πολίτες (τα υποζύγια) «καθεύδομεν ύπνον μακάριον». Πότε επί τέλους θα ξυπνήσουμε και θα πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας;;;


Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Εκ δύο κακών, το μη χείρον…


Γαλλικές Προεδρικές Εκλογές: Ανακούφιση αλλά όχι πανηγυρισμοί.


Η Ευρώπη και δη η Ευρώπη του Νότου, έχει λόγο να χαίρεται . Θριάμβευσε ο κεντρώος υποψήφιος Emmanuel Macron με 66,1%.  Αποσοβήθηκε ο κίνδυνος επικράτησης της ξενοφοβικής, εθνικιστικής και, κατά τινας, φασιστικής ακροδεξιάς  που εκπροσωπείται από την  Marine Le Pen του «Εθνικού Μετώπου».

Προς τι λοιπόν ο τίτλος «εκ δύο κακών..»; Ο υπογράφων δεν χαίρεται; Βεβαίως, πήρα ανάσα ανακούφισης αλλά δεν πανηγυρίζω όπως κάνουν σήμερα όλα σχεδόν τα πρωτοσέλιδα των Αθηναϊκών εφημερίδων και, βεβαίως, της Βόρειας Ευρώπης.

Και εξηγούμαι: Στον χθεσινό επαναληπτικό γύρο, οι Γάλλοι εξέλεξαν σωστά. Είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στην άκρα δεξιά, στην οπισθοδρόμηση, στη δημαγωγία και στον ανεγκέφαλο λαϊκισμό και, από την άλλη, σε έναν 39ιάρη συντηρητικό τεχνοκράτη, χωρίς πολιτική εμπειρία και πολιτική πλατφόρμα, προστατευόμενο του χρηματοπιστωτικού συστήματος που τον εξέθρεψε. Παρά το νεαρό της ηλικίας του και το γεγονός ότι δεν έχει φθαρεί ασκώντας πολιτική, αμφιβάλλω αν ο Μακρόν, έστω και με τις πιθανές καλές προθέσεις του, θα μπορέσει να αλλάξει πολλά πράγματα στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα συμπεριλαμβανομένης και της δέσμευσής του να μας συμπαρασταθεί στο θέμα του χρέους.

Ας δούμε γιατί: Οι Γαλλικές προεδρικές εκλογές συνέβησαν σε μια περίοδο κατά την οποία το πολιτικό σύστημα και τα παραδοσιακά κόμματα είχαν απαξιωθεί και εξουδετερώθηκαν στον πρώτο γύρο. Οι εκλογείς κλήθηκαν να επιλέξουν, με την πλάτη στον τοίχο, μεταξύ μιας κακής γνωστής και ενός , εν πολλοίς, αγνώστου νέου. Αυτό εξηγεί το αποτέλεσμα του δευτέρου γύρου αλλά και το ότι το ένα τρίτο του Γαλλικού λαού (το χειρότερο από το 1969, μετά τη Γαλλική Άνοιξη του ’68 δηλαδή) απείχε από τις εκλογές ή έριξε λευκό ή άκυρο ψηφοδέλτιο.

Το γαλλικό σύστημα διακυβέρνησης είναι «ημι-προεδρικό». Ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας εκλέγεται απ’ ευθείας από τον λαό. Χρειάζεται όμως κοινοβουλευτική πλειοψηφία, την οποία πρέπει να κερδίσει στις εκλογές του Ιουνίου. Αυτός ο στόχος όμως έχει προβλήματα. Ο Μακρόν δεν έχει προλάβει να ιδρύσει κόμμα και όλοι ο εξουδετερωθέντες στον πρώτο γύρω που αναγκάστηκαν να τον στηρίξουν, θα διεκδικήσουν τώρα τις βουλευτικές έδρες  που πιστεύουν ότι δικαιούνται. Βλέπουμε λοιπόν ότι τα πράγματα σκουραίνουν. Με ποιόν ή ποιούς εταίρους και με τί παραχωρήσεις θα προσπαθήσει να υλοποιήσει τις εξαγγελίες του;

Δεν υποτιμώ την αποδεδειγμένη ικανότητα των Γάλλων να πρωτοπορούν πολιτικά. Ας θυμιθούμε τη Γαλλική Επανάσταση, τον διαφωτισμό και την Άνοιξη του ’68. Αλλά γιατί να ρισκάρουμε;

Σε ένα ευρωπαϊκό και παγκόσμιο περιβάλλον στο οποίο υπερισχύει η οικονομία έναντι της πολιτικής και τα λίγα μεγάλα οικονομικά κέντρα έχουν τον τελευταίο λόγο, οι καλές προθέσεις – αν πράγματι υπάρχουν – δεν αρκούν. Πριν από έναν αιώνα, ο τελευταίος μεγάλος Πρόεδρος των ΗΠΑ
Thomas Jefferson, είπε: «Όταν οι τράπεζες γίνουν ισχυρότερες από τα κράτη –  έθνη, αυτό θα σημάνει το τέλος της δημοκρατίας». Έχουμε ήδη αρκετές ενδείξεις ότι η δημοκρατία πλήττεται (εσείς προσθέσετε το επίρρημα που σας εκφράζει).

Και ας μην ξεχνάμε ότι, εκτός από την Ευρωπαϊκή Ένωση, υπάρχουν οι μεγάλες  δυνάμεις του πλανήτη με τα ζωτικά γεωστρατηγικά τους συμφέρονται που δεν διστάζουν να θυσιάσουν τους μικρούς και αδύναμους, δηλαδή εμάς.

Ας μην περιμένουμε, λοιπόν, μοιρολατρικά, να μας σώσουν κάποιοι «συμπαθούντες»  μεγάλοι. Όσοι θυμούνται ή διαβάζουν ιστορία θα μας πουν ότι, στις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας μας, ούτε το Μόσκοβο, ούτε η Λόντρα, ούτε οι άλλοι δήθεν σύμμαχοι ήρθαν να μας σώσουν.

Γι’ αυτό, ας πάψουμε να πανηγυρίζουμε για τις εξελίξεις στη Γαλλία και αλλαχού, ή να επικαλούμαστε τους «αρχαίους ημών προγόνους». Η μόνη ελπίδα σωτηρίας είναι να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας κάνοντας αυτά που εξυπηρετούν τα δικά μας συμφέροντα και την ανάγκη της επιβίωσής μας. Αυτό βέβαια σημαίνει και την επιλογή συμμαχιών, χωρίς όμως να στηριζόμαστε μόνον σ’ αυτές.

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Βόμβα στην ανασυγκρότηση των δημοκρατικών προοδευτικών δυνάμεων βάζει ο Σημίτης (Γιατί τώρα;)



 
Ο τέως Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, στο Συνέδριο των Δελφών, εντελώς απρόσμενα, εξαπέλυσε μια απρόσμενη και αήθη επίθεση κατά του Γιώργου Παπανδρέου και της διακυβέρνησής του.
 
Ο Γιώργος Παπανδρέου, κατά τη συνήθη, υπερβολική κατά τη γνώμη μου ευγένεια
και προφανώς για να μη δυναμιτίσει το πολιτικό κλίμα σε περίοδο δεινής κρίσης και θανάσιμων κινδύνων για την πατρίδα, προσπέρασε τις ανοίκειες  και άκαιρες αιχμές.

Ως ένας πολίτης όμως, μετά «λόγου γνώσεως» που γνωρίζει τον κύριο Σημίτη από τότε που έκανε ανάλογα τερτίπια στον Ανδρέα (από τα χρόνια της εξορίας μας την περίοδο της δικτατορίας αλλά και μετά), νοιώθω την εσωτερική ανάγκη και την υποχρέωση να παρατηρήσω τα εξής ολίγα αν και γνωρίζω ότι θα στενοχωρήσω πολλούς συντρόφους. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε, δεν έχουμε την πολυτέλεια να σιωπούμε.:

Ο κ. Σημίτης δεν είχε ανάγκη από Μνημόνιο γιατί…
·         Είχε τη βοήθεια της Goldman Sachs και των καταστροφικών swaps για τα οποία δεν ένοιωσε ποτέ την ανάγκη να απολογηθεί.
·      Με τις σπατάλες κατά την προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων και των το όργιο των Εξοπλισμών, συσσώρεψε δημόσιο χρέος € 85 δισεκ. των εξόφληση του οποίου, στο μέγιστο μέρος του, φόρτωσε στους επόμενους και όχι καλύτερούς του, με αποτέλεσμα να βρεθούμε, το 2008, χρεωκοπημένοι, με ένα μη βιώσιμο χρέος πάνω από € 320 δισεκ.
·         Είχε άλλες έγνοιες αφήνοντας ανεξέλεγκτους τους γύρω του να επιδίδονται σε ένα όργιο απροσχημάτιστης διαφθοράς (φούσκα χρηματιστηρίου, εξοπλισμοί, κ.λπ.)……..

Αν είχε λίγη φρόνηση δεν θα έπρεπε να μιλάει καθόλου προκαλώντας τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού και επιδεινώνοντας την ήδη κακή του εικόνα. 
 
Οι αιχμές του Κώστα Σημίτη στον  Γιώργο Παπανδρέου  

«Αν είχαμε τότε μια σοβαρή πολιτική ηγεσία», θα μπορούσε να φέρει μια καλύτερη συμφωνία, καθώς «το πρώτο μνημόνιο, υπό την εξαιρετικά αυστηρή μορφή που είχε, δεν ήταν μονόδρομος» αναφέρει ο πρώην πρωθυπουργός.

Στη συνέντευξή του στην
capital.gr ο κ. Σημίτης δηλώνει μεταξύ άλλων πως «εκείνο το οποίο έπρεπε να κάνει η ελληνική κυβέρνηση και δεν έκανε τότε ήταν ένας έγκαιρος σοβαρός σχεδιασμός για το πώς θα αντιμετωπίσει την κατάσταση. Να τον καταρτίσει και να τον συζητήσει τόσο με την Ε.Ε. όσο και με το ΔΝΤ. Δεν έγινε κανένας σχεδιασμός».
Και καταλήγει, αναφερόμενος στον Γιώργο Παπανδρέου «Όταν είσαι ανέτοιμος λες σαχλαμάρες»

Και η απάντηση του Γιώργου Παπανδρέου (Συγκρίνετε το πολιτικό ήθος των δύο ανδρών):
 

«Ο κ. Σημίτης γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον ότι, ναι, πράγματι, θα μπορούσαμε να μην είμαστε σε μνημόνιο,

Αν η ΕΕ αναγνώριζε ότι το πρόβλημα ήταν και δικό της,

Αν η ΕΕ είχε βούληση, τόλμη και σχέδιο,

Αν τα κράτη – μέλη της Ευρωζώνης είχαν στηρίξει τις επιλογές της κυβέρνησης Παπανδρέου στις αρχές του 2010,

Αν οι εταίροι προσέφεραν πολιτική στήριξη προς την Ελλάδα, όπως είχε κάνει ένα χρόνο νωρίτερα η Γερμανία, μέσω του τότε Υπουργού Οικονομικών,

Αν είχαν προειδοποιήσει δυναμικά τις αγορές ότι θα έπαιρναν μέτρα στήριξης της Ελλάδας, όπως έκανε τελικά ο κ. Ντράγκι το 2012 για την Ιταλία και την Ισπανία,

Αν μπορούσαμε να βγούμε στις αγορές και να δανειστούμε με βιώσιμα επιτόκια – κάτι που ακόμα δεν φαίνεται να είναι εφικτό,

Αν είχε γίνει δεκτή η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης για ευρωομόλογα,

Αν η κυβέρνηση Καραμανλή δεν είχε υπερδιπλασιάσει το χρέος και πολλαπλασιάσει το έλλειμμα,

Αν η κυβέρνηση Καραμανλή δεν είχε κάνει την ΑΠΑΤΗ με τα στατιστικά στοιχεία το 2009, αλλά και την απογραφή του 2004,

Αν η Κομισιόν είχε κάνει την δουλειά της επί κυβέρνησης Καραμανλή για να αποτρέψει την εκτίναξη του ελλείμματος,

Αν η Ελλάδα είχε κάνει τις απαραίτητες θεσμικές αλλαγές όταν γίναμε μέλη της Ευρωζώνης,

Αν, οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου είχαν στηρίξει τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου,

Αν, αν, αν…

Με σεβασμό στις απόψεις του κ. Σημίτη, πρέπει να επισημάνουμε ότι ό ίδιος κυβέρνησε την Ελλάδα σε ένα διεθνές, ευρωπαϊκό και οικονομικό περιβάλλον ριζικά διαφορετικό από εκείνο που βρήκε η κυβέρνηση το 2009, αφού ήδη είχε εκδηλωθεί η κρίση στη Wall Street, και είχε δώσει τα αποτελέσματά της η λαίλαπα Καραμανλή.

Οι περιστάσεις στις οποίες κυβέρνησε, προφανώς και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα που βρήκαμε και αντιμετωπίσαμε με θάρρος το 2009 αψηφώντας το πολιτικό κόστος.

Το δίλημμα να χρεοκοπήσουμε ή να ζητήσουμε βοήθεια από το μηχανισμό που τελικά διαμορφώσαμε, ευτυχώς για τον ίδιο, δεν το αντιμετώπισε ποτέ.

Τέλος,

Το γεγονός ότι, η συνέντευξη του κ. Σημίτη έρχεται λίγες μόνον ημέρες μετά τη θετική εξέλιξη της συμπόρευσης του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, μπορεί να προκαλεί εύλογα ερωτηματικά.

Τα προσπερνάμε.

Κοιτάμε μπροστά, τη μεγάλη εικόνα, γιατί γνωρίζουμε τι έγινε στο παρελθόν.

Και πολύ περισσότερο, γιατί γνωρίζουμε τι χρειάζεται για το ΜΕΛΛΟΝ.

Γιατί,

Αυτήν την ώρα, που είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο να στραφούμε στις πραγματικές ανάγκες της χώρας και του πολίτη που υπέφερε από όσα έγιναν και δεν έγιναν από τη δεξιά και τις συντηρητικές πολιτικές που επικρατούν στην Ευρώπη,

χρειάζονται φωνές που θα συμβάλουν στην ανασύνταξη των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού,

χρειάζονται φωνές που θα παλέψουν για να αναδείξουν τους πραγματικούς υπαίτιους της κρίσης και τις πραγματικές αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση, ώστε να δώσουμε τις πρέπουσες και αξιόπιστες απαντήσεις,

χρειάζονται προοδευτικές δυνάμεις ισχυρές, που θα αγωνιστούν για να ανατρέψουν τα κακώς κείμενα, που κρατούν τις υγιείς παραγωγικές και δημιουργικές δυνάμεις του τόπου σε ομηρία,

χρειάζονται προοδευτικές δυνάμεις που θα έχουν τη βούληση να συγκρουστούν με τις χρόνιες παθογένειες του πελατειακού κράτους, τα συμφέροντα και τα κατεστημένα που παρασιτούν από αυτό,

χρειάζονται προοδευτικές δυνάμεις που θα αγωνιστούν για μια προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας απέναντι στη συντηρητική, μια πρόταση προοδευτικών μεταρρυθμίσεων για την ΑΛΛΑΓΗ της χώρας,

Δεν υπάρχει πολυτέλεια για σκοπιμότητες και δεύτερες σκέψεις».

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Nikos Skoulas blog: Όρος επιβίωσης η εθνική συνεννόηση

Nikos Skoulas blog: Όρος επιβίωσης η εθνική συνεννόηση:   Ο Νίκος Σκουλάς μιλάει στην Εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ» της Κρήτης Συνέντευξη στην Άννα Κωνσταντουλάκη 28 Φεβρουαρίου 2017 “Η επιστροφή στ...

Όρος επιβίωσης η εθνική συνεννόηση

 
Ο Νίκος Σκουλάς μιλάει στην Εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ» της Κρήτης
Συνέντευξη στην Άννα Κωνσταντουλάκη 28 Φεβρουαρίου 2017

“Η επιστροφή στη δραχμή θα  
  είναι η απόλυτη καταστροφή”

 


 
 
 
ΕΡΩΤΗΣΗ: Σε ένα άρθρο σας γράψατε πρόσφατα ότι σ’ αυτή την κρισιμότατη ιστορική συγκυρία, είναι ανάγκη να κατανοήσουν οι πολιτικές ηγεσίες αλλά και εμείς οι πολίτες, ότι η προτεραιότητα δεν μπορεί πια να είναι το κομματικό ή το προσωπικό συμφέρον και η κατάκτηση και νομή της εξουσίας αλλά η σωτηρία της πατρίδας και το μέλλον του ελληνικού λαού. Ποια είναι η αίσθηση σας, το έχουν κατανοήσει αυτό οι πολίτες και οι πολιτικοί; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σε επίπεδο κατανόησης, είναι φανερό ότι οι πολίτες γνωρίζουν πλέον, με οδυνηρό μάλιστα τρόπο, την απελπιστική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει μετά από έξη χρόνια κρίσης και μνημονίων. Πώς εξάλλου θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να αγνοούμε τις αρνητικές συνέπειες της  ανεργίας, της μείωσης μισθών και συντάξεων καθώς και του αγροτικού εισοδήματος, της υπερφορολόγησης , της οικονομικής δυσπραγίας των μικρών επιχειρήσεων και των νέων επιστημόνων  που ξενιτεύονται για να βρουν δουλειά; Φαινομένων που πλήττουν κυρίως τη μεσαία τάξη και τα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα; Είναι πολύ δύσκολο να αγνοήσεις το γεγονός ότι δεν μπορείς να πληρώσεις το νοίκι και να βάλεις ψωμί στο τραπέζι της οικογένειάς σου. Άλλο όμως «κατανοώ» και άλλο είμαι έτοιμος να αλλάξω τις κακές συνήθειες που με οδήγησαν ως εδώ. Όσο για τους πολιτικούς, με ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις, μάλλον δεν θέλουν να γνωρίζουν και πέραν τις προπαγανδιστικής ρητορικής, δεν ασχολούνται με την ουσία του προβλήματος. Μια τέτοια εξαίρεση υπήρξεν ο Γιώργος Παπανδρέου που, δυστυχώς, όχι μόνον δεν στηρίχτηκε αλλά αντίθετα, υπονομεύτηκε κατά χυδαίο μάλιστα τρόπο, ακόμα και από δικούς του.                       


ΕΡΩΤ.: Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι οι πολιτικοί θα προτάξουν το συμφέρον της χώρας και όχι το κομματικό ; Όλα, δείχνουν το αντίθετο...
ΑΠΑΝΤ.: Τίποτε δυστυχώς και αυτό με κάνει πολύ απαισιόδοξο. Φαίνεται πως κύρια προτεραιότητά τους είναι η διατήρηση του θώκου τους στο Υπουργείο ή  στη Βουλή, η προσωπική πολιτική τους ανέλιξη και η επιβίωση του κόμματός του. Για να είμαστε όμως δίκαιοι, εμείς πιστεύουμε τις ψεύτικες εξαγγελίες  τους, εμείς τους ξανα-εκλέγουμε αφού πρώτα μας έχουν απογοητεύει και εμείς τους ανεχόμαστε.

ΕΡΩΤ.: Διάβασα και κάτι άλλο που γράψατε, ότι αντί να αλλάξουμε νόμισμα, μήπως πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι πολίτες. Τι να αλλάξει για παράδειγμα ο συνταξιούχος που δεν έχει χρήματα ούτε για την συμμετοχή του στα φάρμακα, ή ο άνεργος που δεν μπορεί να στηρίξει την οικογένειά του ή ο εργαζόμενος των 400 ευρώ ή ο υπάλληλος που πληρώνεται με καθυστερήσεις πολλών μηνών ; Τι εννοείτε, με ποιον τρόπο και τι να αλλάξουμε ;       ΑΠΑΝΤ.: Στο στάδιο που έχουμε περιέλθει, εμείς οι πολίτες ελάχιστα πράγματα μπορούμε πια να κάνουμε. Δεν ήταν όμως πάντα τα πράγματα έτσι. Βέβαια, είναι αλήθεια ότι φταίνε κυρίως οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι, οι συνδικαλιστικές μας ηγεσίες, οι συνεταιριστές μας που θα έπρεπε να έχουν τον κύριο ρόλο για την ανάπτυξη και τη νοικοκυρεμένη διαχείριση. Κα σ’ αυτό απέτυχαν οικτρά. Αυτοί πρέπει πρώτα να αλλάξουν ή να τους αλλάξουμε εμείς και να στηρίξουμε τους έντιμους και τους ικανούς. Κα μετά, να τους ελέγχουμε και αυτούς.
Φταίμε όμως και εμείς, σε μικρότερο όμως βαθμό. Στις «καλές» εποχές
 της εικονικής ευμάρειας, συναγωνιζόμασταν το ανεύθυνο κράτος , με τη βοήθεια των τραπεζών που έπαιζαν το δικό τους παιχνίδι, στη σύναψη δανείων, με υποθήκες βεβαίως, χωρίς πρόβλεψη και χωρίς ελπίδα να τα εξοφλήσουμε.
  Παίρναμε και δίναμε μίζες για να γίνει η δουλειά μας έστω και παράνομα. Δεν εκδίδαμε αποδείξεις και δεν τις απαιτούσαμε ως καταναλωτές. Αποφεύγαμε τις εισφορές με ανασφάλιστη εργασία.  Εισπράτταμε ΦΠΑ που δεν αποδίδαμε στο κράτος για λογαριασμό του οποίου τον εισπράτταμε (υπεξαίρεση – ποινικό αδίκημα). Εμπορευόμασταν την ψήφο μας με αντάλλαγμα  τον διορισμό του παιδιού μας στο δημόσιο, χωρίς σκέψη για το τι θα κάνει εκεί και με τι λεφτά θα πληρωθεί. Παίρναμε και σπαταλούσαμε επιδοτήσεις  χωρίς να τις χρησιμοποιούμε για την αναδιάρθρωση των καλλιεργειών και των ποιμνιοστασίων. .. Αυτές τις συμπεριφορές πρέπει επειγόντως να αρχίσουμε να αλλάζουμε χωρίς πάντως βάσιμη ελπίδα ότι αυτό είναι αρκετό.

Όσο για την εναλλακτική της εξόδου από τη ζώνη του Ευρώ και της επιστροφής στη δραχμή, ούτε συζήτηση να γίνεται. Το 2000 μπορεί να είχαμε την επιλογή να μείνουμε εκτός, ή να περιμένουμε. Τώρα πια, μια τέτοια επιλογή δεν προσφέρεται.

Για να είναι μια χώρα μέλος της Ευρωζώνης πρέπει να έχει ισχυρή οικονομία. Εμείς, πέραν από το γεγονός ότι ήμασταν ανέτοιμοι και κατηγορούμαστε ότι μπήκαμε με πλαστά στοιχεία (τα οποία συνεχίσαμε να μαγειρεύουμε μέχρι το 2009), χάσαμε και πάνω από το 30% του ΑΕΠ την τελευταία εξαετία της κρίσης και των μνημονίων. Ας μην ξεγελιόμαστε. Τα μνημόνια δεν έφεραν την κρίση. Η κρίση που ήταν σε πλήρη εξέλιξη το 2008, έφερε τα μνημόνια.  Η αλήθεια είναι ότι η χώρα ήταν ουσιαστικά σε κατάσταση πτώχευσης με δημόσιο χρέος Η επιστροφή στη δραχμή σήμερα, θα σημάνει την απόλυτη καταστροφή. Η δραχμή θα υποτιμηθεί αμέσως κατά 50-60%, ενώ το χρέος είναι σε Ευρώ και με υποθήκες, θα είναι δε αμέσως απαιτητό. Μονάχα στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα, θα πρέπει να καταβάλουμε € 70 δισεκ. Ευρώ. Πού θα τα βρούμε;, Άρα πτώχευση με ότι αυτό σημαίνει. Κα όποιος δεν ξέρει τι σημαίνει, ας με ρωτήσει. Εγώ την έζησα μετά την κατοχή.

 .
ΕΡΩΤ.: Το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή παραμένει σταθερά τρίτο κόμμα και ακόμη ότι χιλιάδες Έλληνες στηρίζονται στα..600 δις του Σώρρα , τι σκέψεις σας δημιουργεί και τι θα λέγατε σε αυτούς τους ανθρώπους;
ΑΠΑΝΤ.: Αυτό είναι μια άλλη ένδειξη των παθογενειών μας ως κοινωνίας. Απατεώνες τύπου Σώρρα θα υπάρχουν πάντα. Εμείς όμως γιατί να είμαστε τόσο αφελείς και ευκολόπιστοι; Αλλά τι λέω; Όταν τέτοιοι άνθρωποι βρίσκουν πρόσβαση στο δικαστικό μας σύστημα τι να πω; Όσο για το μόρφωμα της Χρυσής, αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει.  Αφ’ ενός είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο σε εποχές ύφεσης και οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων που το εκτρέφουν. (Ας θυμηθούμε την μετά το κραχ του 1929 εποχή και την άνοδο του Ναζισμού στη  Γερμανία του Χίτλερ). Σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες τα ακροδεξιά κόμματα είναι πρώτα στις δημοσκοπήσεις και σε άλλες συνεχώς ανέρχονται.
Στην περίπτωσή μας, ας μην ξεχνάμε ότι οι δοσίλογοι-συνεργάτες των κατακτητών, αντί να τιμωρηθούν, αναδείχτηκαν εθνικόφρονες για να μας σώσουν από τον «κομμουνιστικό κίνδυνο». Γιατί ν’ αλλάξουν;

 

ΕΡΩΤ.: Κατά την δική σας άποψη, με ποιον τρόπο μπορεί να σωθεί η παρτίδα και η πατρίδα ; Πως μπορεί να ανακάμψει η οικονομία της χώρας για να γίνει ανταγωνιστική, πως θα  αυξηθούν οι θέσεις εργασίας, πως θα τονωθεί ο τουρισμός και πως θα τα καταφέρουν να επιβιώσουν οι έλληνες μέχρι να γίνουν όλα αυτά, μετά από χρόνια δηλαδή.. ΑΠΑΝΤ.: 

Ας μην περιμένουμε  να μας σώσουν οι εταίροι και οι άλλοι δανειστές. Ο «από μηχανής Θεός» της εταιρικής αλληλεγγύης δεν υπάρχει.

Προφανώς δεν έχουμε κατανοήσει ότι, στις παρούσες γεωπολιτικές συνθήκες, Διεθνές Δίκαιο είναι το δίκαιο των ισχυρών, και η ισχύς μιας χώρας βρίσκεται στην εθνική ομοψυχία, στην ακμάζουσα οικονομία της, και στις αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις της.

Λάθος Η συνταγή που επιβάλλουν οι δανειστές για ανάπτυξη: Σκληρή λιτότητα, μείωση μισθών και συντάξεων, μείωση της κατανάλωσης (φαύλος υφεσιακός κύκλος), κανείς δεν θέλει να επενδύσει σε μια βυθιζόμενη οικονομία, διαφθορά , γραφειοκρατία, αναποτελεσματική δημόσια διοίκηση, διακυβέρνηση χωρίς σταθερούς επενδυτικούς κανόνες που εφαρμόζονται, έλλειψη εμπιστοσύνης Ο υποψήφιος επενδυτής που θέλει να εξασφαλίσει τα χρήματά του και να παράξει κέρδος, θέλει ξεκάθαρο, σταθερό και αξιόπιστο φορολογικό καθεστώς που εφαρμόζεται με συνέπεια και αν δεν το βρει εδώ, πάει αλλού..
 Υπό τις καλύτερες συνθήκες και κάνοντας όλα τα σωστά……  μπορούμε να επιβιώσουμε απλώς, με μεγάλες στερήσεις και μεγάλες δυσκολίες.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν πρόκειται να βγούμε ποτέ από την κρίση και να αντιμετωπίσουμε τις εξωτερικές απειλές αν δεν αλλάξουμε ριζικά τον τρόπο που σκεφτόμαστε και πράττουμε. Να γίνουμε Ενεργοί πολίτες (όχι πολίτες του καναπέ και της καφετέριας), να ενημερωνόμαστε, να ελέγχουμε την εξουσία και τη γραφειοκρατία, να αμφισβητούμε  να προτείνουμε και να δρούμε σε καθημερινή βάση ομαδικά, συντονισμένα  και αποτελεσματικά. Προφανώς δεν αρκεί να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια ή οπότε γίνονται πρόωρες εκλογές και, ακόμα χειρότερο, να απέχουμε από τις εκλογές. Και κάτι ακόμα: Να βάλουμε κάποια κριτήρια για τις επιλογές μας σε κομματικά προγράμματα και πρόσωπα. Όχι αυτόν/την που μας κάνει το ρουσφέτι ή καλύπτει την παρανομία μας, αλλά τον έντιμο, ανιδιοτελή και ικανό πολιτικό με προδιαγραφές… Καλού Πολίτη.

Όρος επιβίωσης για μας είναι η εθνική συνεννόηση, η δέσμευση όλων των πολιτικών δυνάμεων και των πολιτών σε κοινό πρόγραμμα σωτηρίας της χώρας και η, με ενιαία φωνή και αυτοπειθαρχία, επιδίωξη αυτού του στόχου.
Αλλιώς, ας μη ελπίζουμε για τίποτε στο παρόν ή στο μέλλον.