Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Αγωνιζόμαστε για αξίες και όχι αξιώματα δίνοντας τη μάχη των ιδεών.

Όχι λευκές επιταγές σε υποψήφιους ηγέτες



Πολλοί φίλοι και γνωστοί μου αλλά και σύντροφοι και φίλοι του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών μου τηλεφωνούν και μου ζητούν να τους δώσω κατεύθυνση ως προς τον καταλληλότερο από τους δέκα υποψηφίους για την ηγεσία του νέου φορέα  της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Το αρνούμαι και διαμαρτύρομαι. Μια τέτοια αντίληψη μας πάει πολύ πίσω στο κακό παρελθόν που μας οδήγησε εδώ και θέλουμε να ξεχάσουμε. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να επιστρέψουμε στο καθεστώς στων εξαρτημένων «οπαδών» που κατευθύνονται από παράγοντες και κομματάρχες που με τη σειρά τους συναλλάσσονται για κάποια καρέκλα ή άλλη ευνοϊκή μεταχείριση.
Αυτό δεν είναι δημοκρατία.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, το ερώτημα όπως το θέτουν οι φίλοι μου είναι λάθος
  και μπορεί να λάβει λάθος απάντηση. Αυτό είναι επικίνδυνο στις δύσκολες μέρες που περνά ο δημοκρατικός προοδευτικός χώρος, η κοινωνία και η πατρίδα μας.
Η σωστή ερώτηση δεν είναι «ποιόν να ψηφίσω» αλλά «για τί ψηφίζω».
Αφού δεν προηγήθηκε η ιδεολογική και πολιτική πλατφόρμα της  ΔΗ.ΣΥ. (ως θα έδει) στην οποία να έχουν δεσμευθεί δημόσια και ξεκάθαρα και οι δέκα υποψήφιοι,  θεωρώ απαραίτητο να επιμείνουμε να πάρουν θέση όλοι τώρα και με βάση την τοποθέτησή τους να αποφασίσει ο καθένα και η καθεμία από ‘μας ποιος πληροί τις απαραίτητες προϋποθέσεις  για να κερδίσει την ψήφο μας στις ενδοπαραταξιακές εκλογές.
Δεν έχουμε – δεν είχαμε ποτέ - την πολυτέλεια να δίνουμε λευκές επιταγές και οσάκις το κάναμε το πληρώσαμε πολύ ακριβά. Οφείλουμε και μπορούμε να  συμπεριφερόμαστε ως ενεργοί πολίτες (η έννοια πολίτης περιλαμβάνει και την έννοια ενεργός, ούτως ή άλλως). Αυτό σημαίνει ότι φροντίζουμε να είμαστε ενήμεροι,
πιο υπεύθυνοι, να ελέγχουμε τους ασκούντες την εξουσία αλλά και τα κομματικά όργανα, να προτείνουμε λύσεις και να δρούμε θετικά για την υλοποίησή τους. Δεν έχουμε πια την πολυτέλεια να καθόμαστε στον καναπέ και να κατηγορούμε τους άλλους που συχνά, όντως φταίνε, βγάζοντας την ουρά μας απ’ έξω.
Συγχωρήστε μου το δασκαλίστικο ύφος. Θεωρώ όμως ότι μετά από αγώνα 50 και πλέον χρόνιων για τα δημοκρατικά ιδεώδη και τα δικαιώματα του πολίτη, νομιμοποιούμαι να έχω άποψη την οποία δεν ζητώ να αποδεχτείτε.
Τα κριτήρια για τη δική μου ψήφο
  είναι συγκεκριμένα. Έχοντας υπηρετήσει το ΠΑΚ και το ΠΑΣΟΚ υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ και το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών υπό τον Γιώργο Παπανδρέου και ταυτισμένος με τις αρχές και τις αξίες του Καταστατικού του ΠΑΚ, της Διακήρυξης της 3Ης του Σεπτέμβρη και της Διακήρυξης της 3ης του Γενάρη, δεν θα μπορούσα να είμαι διαφορετικός.
Αφού λοιπόν τοποθετηθούν δημόσια και χωρίς ασάφειες και οι δέκα υποψήφιοι, θα ψηφίσω εκείνον/η που ταυτίζεται με συνέπεια λόγου αλλά και πράξης με αυτές τις αρχές. Θα λάβω βεβαίως υπόψη και τον ως τώρα πολιτικό βίο και πολιτεία εκάστου των υποψηφίων. Όσοι εξ αυτών αρνούνται να πάρουν θέση αρκούμενοι σε γενικόλογα, διαγράφονται από τη δική μου λίστα.
Είμαστε εδώ για να υπηρετήσουμε το λαό μας μέσω της δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης, η ανασυγκρότηση της οποίας είναι μεγάλο εθνικό ζητούμενο και όχι να υποστηρίξουμε προσωπικές φιλοδοξίες υποψήφιων ηγετών.
 

Και επειδή πολλοί διερωτώνται «τι θέλει» ο Γιώργος Παπανδρέου, παραθέτω λίγα αποσπάσματα από πρόσφατες δηλώσεις του:

«Ξέρω ότι πλανάται το ερώτημα για τη δική μου στάση στις ερχόμενες εσωκομματικές εκλογές αυτής της νέας προσπάθειας, της Συμπαράταξης. Έχω ξεκαθαρίσει εδώ και καιρό, ότι δεν διεκδικώ πόστα αλλά θα συμβάλω τα μέγιστα να πετύχει αυτή η υπόθεση. Το ίδιο πιστεύω και σήμερα παρότι οι συνθήκες μπορεί να αλλάζουν.

Η μορφή, η κατεύθυνση, οι δομές, η ιστορική αφήγηση, οι πολιτικές, είναι ακόμα προαπαιτούμενα για την επιτυχία του εγχειρήματος. Εκεί θα πρέπει να αφιερώσουμε τις δυνάμεις μας και να αποτελέσουμε τον αξιόπιστο εγγυητή μιας νέας πορείας. Θα δώσω και θα δώσουμε μάχη για να εγγυηθούμε το αδιάβλητο της διαδικασίας. Θα δώσω και θα δώσουμε μάχη για να εγγυηθούμε την δημοκρατική διαδικασία.

Θα δώσω και θα δώσουμε μάχη για να εγγυηθούμε τη δέσμευση κάθε υποψηφίου και όλων τα πολιτικών κομμάτων και κινήσεων ότι θα σεβαστούν το αποτέλεσμα.

Και ότι όλοι από κοινού θα εργαστούμε στο πλαίσιο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Θα δώσω και θα δώσουμε μάχη για να εγγυηθούμε όλοι μαζί την προοδευτική πολιτική κατεύθυνση της παράταξής μας, στη βάση ενός σαφούς συνεκτικού προγράμματος εξόδου της χώρας από την κρίση.
Θα δώσω και θα δώσουμε μάχη για να εγγυηθούμε μια δέσμευση όλων ότι η παράταξη έχει δυνατότητα να ηγεμονεύσει ιδεολογικά και πολιτικά – να είναι αυτόνομη και να μη γίνει πολιτικό ή μετεκλογικό συμπλήρωμα είτε της συντηρητικής παράταξης είτε της εθνικολαϊκιστικής κυβερνώσας συμμαχίας.
 Εκεί θα πρέπει να αφιερώσουμε τις δυνάμεις μας και με αυτόν τον τρόπο να αποτελέσουμε τον αξιόπιστο εγγυητή μιας νέας πορείας.

Η ευθύνη είναι μεγάλη για όλους μας. Προσωπικά αναλαμβάνω την ευθύνη αυτών των προκλήσεων τάσσονται τον εαυτό μου στην υπηρεσία των αξιών και όχι των αξιωμάτων.
 Όχι για την καρέκλα ή τη θέση που κατακτούμε, αλλά για τις πολιτικές θέσεις που εκφράζουμε.


Εκλογικές μάχες  – και πάσης φύσεως, θα έχουμε και πολλές.
 Αλλά τώρα είναι η ώρα της μάχης των ιδεών».

 
                                 






 

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Εν αρχή ην το όραμα


Αποσπάσματα από το βιβλίο του Νίκου Ε. Σκουλά «ΤΟ ΤΡΙΠΤΥΧΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ:
Ηγεσία –
Management – Ομαδικότητα»*

 
                                            «Τίποτε δε συμβαίνει αν δεν ονειρευτούμε πρώτα».

Carl Sandburg
 
Πριν παρουσιάσω και αναλύσω τις λειτουργίες του μάνατζμεντ (της διοίκησης, ελληνιστί), είναι καλό να οριστεί τι ακριβώς σημαίνει η λέξη αυτή. Παρ’ ότι υπάρχουν αρκετοί ορισμοί που διαφέρουν  μεταξύ τους, ανάλογα με τις αντιλήψεις και τις εμπειρίες  εκείνων που τις προβάλλουν, όλες σχεδόν συγκλίνουν προς την ίδια κατεύθυνση.

Σύμφωνα με έναν παραδοσιακό ορισμό, μάνατζμεντ είναι η εφαρμοσμένη επιστήμη της επίτευξης αποτελεσμάτων με την αξιοποίηση βασικών λειτουργιών, όπως ο προγραμματισμός, η οργάνωση, η στελέχωση, η διεύθυνση και ο έλεγχος των μέσων παραγωγής (γη, χρήμα, εφόδια, τεχνολογίες κ.λπ., αλλά προπαντός άνθρωποι). Συχνά ο ορισμός αναφέρεται στην ομάδα των στελεχών που μετέρχονται αυτές τις λειτουργίες.

Μια άλλη, παρεμφερής  εκδοχή είναι η τέχνη της επίτευξης σημαντικών αποτελεσμάτων με περιορισμένα  μέσα.

Σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, μάνατζμεντ είναι η οργανωτική διαδικασία που περιλαμβάνει στρατηγικό σχεδιασμό, καθορισμό στόχων, διαχείριση πόρων, αξιοποίηση ανθρώπινου  και χρηματικού κεφαλαίου για την επίτευξη στόχων με μετρήσιμα αποτελέσματα.

Αν αποδεχτούμε την κεντρική ιδέα αυτών των ορισμών, μπορούμε ίσως να συμφωνήσουμε ότι το μάνατζμεντ είναι μια δημιουργική όσο και συστηματική διαδικασία μέσα από την οποία μπορεί να γίνει αποτελεσματική αξιοποίηση των ανθρώπινων και των άλλων πόρων. Η επιστήμη του μάνατζμεντ, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, έχει εξειδικευτεί σε διάφορους τομείς, όπως οικονομική διαχείριση,  στρατηγικό μάνατζμεντ, επιχειρησιακό  μάνατζμεντ, διαχείριση  χρόνου, διαχείριση κρίσεων κ.λπ. Καθέναν απ’ αυτούς τους τομείς διαχειρίζονται εξειδικευμένα  στελέχη με σπουδές και πείρα.

Σήμερα, η τέχνη του μάνατζμεντ συνδυάζει δημιουργικές, οργανωτικές και αναλυτικές δεξιότητες για να παραγάγει στοχευμένα αποτελέσματα. Χαρακτηριστικά των επιτυχημένων μάνατζερ αποτελούν η τεχνική της ανάθεσης αρμοδιοτήτων και ευθυνών, ο συνετός προγραμματισμός, η οργάνωση, η αποτελεσματική επικοινωνία, η υποκίνηση του προσωπικού, η προσαρμογή στο επιχειρηματικό και κοινωνικό περιβάλλον, η καινοτομία και η συνεχής αναζήτηση νέων ιδεών, η δημιουργία αποτελεσματικών στελεχικών ομάδων και η επίτευξη αποτελεσμάτων, ποσοτικών και ποιοτικών, που οδηγούν στην ανάπτυξη των επιχειρήσεων  και των οργανισμών, αλλά και στην προσωπική ανάπτυξη των εργαζομένων.

Σύμφωνα με μια πιο πρόσφατη και, κατά τη γνώμη μου, πιο σύγχρονη εκδοχή που υποστηρίζεται ένθερμα από ειδικούς του εφαρμοσμένου  μάνατζμεντ, οι διοικήσεις επιχειρήσεων και οργανισμών οφείλουν να εστιάσουν την προσοχή τους στη δημιουργία οραμάτων και στόχων, στη διάχυσή τους και στην καθοδήγηση και υποστήριξη των στελεχών και των υπαλλήλων τους για την αποτελεσματική υλοποίησή τους. Υποστηρίζουν επίσης ότι οι ηγεσίες επιχειρήσεων και οργανισμών πρέπει να ενθαρρύνουν την ενεργό συμμετοχή των στελεχών όχι μόνο στην υλοποίηση αλλά και στη διαμόρφωση των οραμάτων και των στόχων.

Από τα παραπάνω προκύπτει η ανάγκη να εξετάσουμε κάποιες από τις βασικές ιδέες που αναφέραμε,  οι οποίες αποτελούν τα θεμέλια πάνω στα οποία βασίζονται οι λειτουργίες του μάνατζμεντ προκειμένου να οδηγηθούμε σε αποτελέσματα που εκφράζουν  το πνεύμα του οράματος, της αποστολής και των στόχων του οργανισμού. 

Όραμα και δράση 

Πριν προχωρήσει στη χάραξη στρατηγικής, η ηγετική ομάδα μιας επιχείρησης ή ενός οργανισμού πρέπει  να ξεκαθαρίσει ποιο σκοπό εξυπηρετεί η ύπαρξή της, ποια είναι η αποστολή της, τι οραματίζεται, ποιες είναι οι αξίες που διέπουν τη λειτουργία της, ποιοι είναι οι στόχοι και τα προσδοκώμενα αποτελέσματά της. 

Γνωρίζουμε πού θέλουμε να πάμε, αλλά… πώς θα φτάσουμε εκεί;

Καθορίσαμε λοιπόν την κατεύθυνση την οποία θέλουμε να ακολουθήσουμε, διατυπώνοντας ξεκάθαρα  το όραμα, την αποστολή και τις αξίες που θέλουμε να υπηρετήσουμε. Κάναμε ενημέρωση και είχαμε διάδραση και διαβούλευση με τα στελέχη και τους υπαλλήλους μας των οποίων τη συμμετοχή και δέσμευση έχουμε εξασφαλίσει. Αρκεί αυτό;

Όλα αυτά, αν και απαραίτητες προϋποθέσεις, δεν επαρκούν. Απομένει να πάρουν «σάρκα και οστά». Σ’ αυτή τη φάση, είναι θεωρίες που, ακόμα και αν συνοδεύονται με άριστες προθέσεις, από μόνες τους δεν οδηγούν πουθενά. Αντίθετα, μπορούν να οδηγήσουν στην αποτυχία.

Μια ιαπωνική παροιμία λέει: «Το όραμα χωρίς δράση είναι ονειροπόληση, ενώ η δράση χωρίς όραμα είναι εφιάλτης». Γι’ αυτό, άπαξ και διατυπώσαμε το σκοπό μας, το επόμενο βήμα πρέπει να είναι η διαμόρφωση τριών σημαντικών παραμέτρων:

Στόχοι (goals)

Γενικές προτάσεις για στοχευόμενους αντικειμενικούς σκοπούς και επιτεύγματα, καθώς και ορόσημα για να ανταποκριθούμε στο όραμα και την αποστολή μας.

Συγκεκριμένα αποτελέσματα (objectives)

Τα προσδοκώμενα  αποτελέσματα για την υλοποίηση των στόχων πρέπει να είναι μετρήσιμα, ποσοτικά και ποιοτικά.

Στρατηγική και πλάνα ενεργειών

Συγκεκριμένα σχέδια δράσεων και ενεργειών σε ορισμένο χρονικό ορίζοντα για την υλοποίηση των στόχων και την επίτευξη συγκεκριμένων αποτελεσμάτων.

Δύο βοηθητικές υποσημειώσεις:

Οι στόχοι και τα επιμέρους επιδιωκόμενα  αποτελέσματα πρέπει  να απαντούν στο ερώτημα: Ποιο είναι το ζητούμενο; Τι θέλουμε να πετύχουμε;

Η στρατηγική και τα πλάνα ενεργειών πρέπει να απαντούν στο ερώτημα: Πώς θα πετύχουμε τα ζητούμενα;

Έχοντας πλέον ολοκληρώσει τη διαδικασία καθορισμού και αποτύπωσης της κατεύθυνσης προς την οποία θέλουμε να πορευτούμε, τη φιλοσοφία και τις αξίες που θα διέπουν τη λειτουργίες μας, τους στόχους που θα επιδιώξουμε  και τη στρατηγική και τις δράσεις για την επίτευξή τους, έχουμε ένα γερό θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορούμε να στηρίξουμε τις λειτουργίες του μάνατζμεντ. 

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ, η επιτυχία είναι δική μας. Αρκεί:

·  να πιστέψουμε το όραμα, τη φιλοσοφία, τη στρατηγική, τους στόχους και το σχέδιο δράσεως που εκπονήσαμε και

·  να εργαστούμε συνειδητά, ομαδικά και συντονισμένα με τους

·  ανθρώπους μας σε όλα τα επίπεδα της ιεραρχίας, με ευαισθησία για τους πελάτες, τους εργαζομένους, τους μετόχους- επενδυτές και την τοπική κοινωνία που υπηρετούμε και ζητούμε να μας υποστηρίζει.


* Εκδόσεις NSA

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

ΩΡΕΣ ΕΥΘΥΝΗΣ - Νουθεσίες προς επίδοξους ηγέτες και υποψήφια στελέχη της ΔΗμοκρατικής ΣΥμπαράταξης


Βαριά επέτειος σήμερα. Σαράντα τρία χρόνια (50 με το αγώνα του ΠΑΚ) από το ξεκίνημα της λυτρωτικής πορείας του μεγάλου ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου και των συντρόφων του για Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία και Κοινωνική Απελευθέρωση, εθνικοί στόχοι που παραμένουν τόσο επίκαιροι όσο ποτέ άλλοτε.

Και όμως, μετά από μισό αιώνα, καταφέραμε να βρεθούμε και πάλιν σε οικονομικό, κοινωνικό και κυρίως αξιακό τέλμα, με αβέβαιη την εθνική μας επιβίωση. Το πώς, το γνωρίζουμε πια όλοι και δεν δικαιούμαστε να το αγνοούμε ή, ακόμα χειρότερο, να το εκλογικεύουμε.
 

Μπροστά στα αδιέξοδα, είναι πια διάχυτη η διαπίστωση ότι πρέπει να στρατευτούμε, όλοι οι άνθρωποι του δημοκρατικού προοδευτικού χώρου και ενωμένοι να κινηθούμε προς τα μπρος για μια καλύτερη Ελλάδα που οραματιζόμαστε και μπορούμε να φτιάξουμε.

 Ενθαρρυντικό σημάδι είναι οι κινήσεις για συμπόρευση των πολιτικών δυνάμεων του δημοκρατικού προοδευτικού χώρου (που ορίζονται με διάφορους τίτλους: κεντροαριστερά, δημοκρατικός σοσιαλισμός, σοσιαλδημοκρατία, κ.λπ.) υπό την ομπρέλα της «Δημοκρατικής Συμπαράταξης».
Διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις για τον τρόπο που ξεκινά αυτή η θετική, κατά τα άλλα ,πρωτοβουλία. Θεωρώ ότι «βάζουμε το κάρο μπροστά στο άλογο».
 
Απαραίτητη αν και όχι επαρκής προϋπόθεση για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα έπρεπε να είναι μια γενικά αποδεκτή ιδεολογική πλατφόρμα, με ξεκάθαρο όραμα, αρχές, αξίες και στόχους που μπορούν να εμπνεύσουν και να δεσμεύσουν όλους όσους συμμετέχουν στο εγχείρημα αλλά και να πείσουν τους επιφυλακτικούς που δίκαια δυσπιστούν και παραμένουν πολιτικά άστεγοι αν και αγωνιούν για το παρόν και το μέλλον μας.
Η επιλογή στελεχών και ΗΓΕΤΗ έπεται. Εμείς ακολουθούμε την αντίθετη σειρά που εμπεριέχει τον σπόρο των παρεξηγήσεων και της διχόνοιας για να μην πω και το «άλλοθι» για όσους δεν είχαν εξ αρχής πρόθεση να συνεργαστούν ή προσέρχονται ακόμα με σκοπό να υπονομεύσουν...

Η διαδικασία αυτή πρέπει να χαρακτηρίζεται από ιδεολογικά κριτήρια και την εμπειρία της πολιτικής συμπεριφοράς που έχουν επιδείξει οι υποψήφιοι ηγέτες, με στόχο να επιλεγεί ο ένας ΗΓΕΤΗΣ που αποδεδειγμένα διαθέτει ιδεολογική και πολιτική ακεραιότητα, προσήλωση στους στόχους, διεθνές κύρος και ικανότητα να συσπειρώνει και να εμπνέει και να υποκινεί σε δράση τα μέλη του κινήματος που συντονίζει.

Η κορυφαία αυτή δημοκρατική διαδικασία είναι απαράδεκτο να χρησιμοποιείται για τη δημιουργία υποθήκης για την επόμενη μέρα, για διεκδίκηση κυβερνητικών θώκων ή και για διαπραγματευτικό μέσον εντός του Κινήματος.

 

Σ’ αυτή την κρίσιμη φάση της πορείας μας, χρειαζόμαστε απολογισμό  και αυτοκριτική στην παράταξή μας. Να εντοπίσουμε τα λάθη μας και να εκτιμήσουμε τις  συνέπειές τους. Ο καθένας και η κάθε μια από μας. Ιδιαίτερα όσοι είχαμε κάποιο μικρό ή μεγάλο ρόλο και να αναλάβουμε δημόσια τις ευθύνες μας. Όχι μόνο των άλλων αλλά και, κυρίως τις δικές μας – συλλογικές και προσωπικές.

 

Τώρα πια γνωρίζουμε. Είδαμε ποιοι εξαργύρωσαν αγώνες που έκαναν ή, ακόμα χειρότερα, που δεν έκαναν. Λαθρεπιβάτες  και ριψάσπιδες, Να κρίνουμε τον βίο και την πολιτεία όσων από εμάς άσκησαν εξουσία η διαχειρίστηκαν κομματικά αξιώματα.
Ακόμα και ο μεγάλος Ανδρέας
  έκανε λάθος εκτιμήσεις – όχι σε αρχές και αξίες αλλά σε πρόσωπα που ανέδειξε σε στενούς  συνεργάτες και στην πορεία τον (μας) πρόδωσαν. Ιδιαιτέρως ειδεχθής η συμπεριφορά  όσων υπέκυψαν στη σαγήνη της νομής της εξουσίας και υπέπεσαν σε αδικήματα ενεργού διαφθοράς ή έστω την ανέχτηκαν. Κάποιοι απ’ αυτούς, χωρίς αιδώ, μας κουνάνε ακόμα το δάκτυλο.
Ο λόγος μας πρέπει να είναι σε αρμονία με τις πράξεις μας.
 Δεν αρκούν οι περισπούδαστες αναλύσεις. Αντίθετα, ως «καλόηχες σοφιστείες», μπορεί και να μας αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά προβλήματα ωραιοποιώντας την πικρή αλήθεια.

 

Η ενασχόλησή μας με τα κοινωνικά δίκτυα, οι αμοιβαίες φιλοφρονήσεις και οι ενθουσιώδεις κορώνες για το προοδευτικό κίνημα - με οποιαδήποτε ταμπέλα – δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο για την ενεργό πολιτική δράση μέσα στην κοινωνία και την αντιμετώπιση των προβλημάτων του λαού που υποφέρει.

Πρόεδρε Γιώργο Παπανδρέου. Ως παλιότερος αλλά (ελπίζω) με ακόμα σώας τας φρένας, ως πιστός μαθητής του ιδρυτή μας (στο ΠΑΚ και στο ΠΑΣΟΚ) και δικός σου συνοδοιπόρος δια ζωής, δικαιούμαι (μάλλον έχω καθήκον) να σου κάνω μια νουθεσία, χωρίς να ζητώ τίποτε  ή να περιμένω κάποιο αντίδωρο. Το ξέρεις.
Ο πολιτικός σου λόγος υπήρξε και είναι διαχρονικά, ορθός, ξεκάθαρος, συνεπής, πατριωτικός, προοδευτικός, ανιδιοτελής.  Αυτό όμως ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ.  Η εξαιρετική πολιτική σου ευγένεια  έχει (κακόβουλα κατά τη γνώμη μου) ερμηνευτεί από πολλούς, ως αδυναμία. Και, ως γνωστόν, (το είπε ο Ανδρέας) «ο ελληνικός λαός συγχωρεί τα πάντα. Ένα πράγμα δεν συγχωρεί: την ΑΔΥΝΑΜΙΑ ή, έστω, αυτό που εκλαμβάνει ως αδυναμία».

 

Και κάτι άλλο: Χωρίς να είναι αυτό το μείζον πρόβλημά μας, Από πράξεις και παραλείψεις μας, διατρέχουμε τον κίνδυνο να ιδιοποιηθεί την πολιτική κληρονομιά του Ανδρέα, ως συνεχιστής τού δημοκρατικού σοσιαλισμού, ο λιγότερο κατάλληλος Έλληνας, ποιος; Ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτό, εκτός από τραγική ειρωνεία και εξευτελισμός, θα είναι και ύβρις στη μνήμη όλων όσων αγωνίστηκαν και υπέστησαν θυσίες για τις αρχές του ΠΑΚ και του αληθινού ΠΑΣΟΚ!... 

Σ’ αυτές τις κρισιμότατες ώρες βγες ΔΥΝΑΜΙΚΑ μπροστά Πρόεδρε. Καλή και απαραίτητη για το μέλλον του πλανήτη η Σοσιαλιστική
Διεθνής όπου και απολαμβάνεις απεριόριστο σεβασμό και εκτίμηση, Όταν όμως καίγεται στο σπίτι σου, δεν ρίχνεις νερό στον κήπο του γείτονα.

 

 Κατανοώ την πικρία σου (την οποία δεν εκφράζεις)  γι’ αυτούς που σε ανέτρεψαν, σε κακολόγησαν, σε λοιδόρησαν και ακύρωσαν τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις σου όταν θαρραλέα έπραξες το καθήκον σου ως αληθινός πατριώτης και ηγέτης. Δυστυχώς, η ιστορία της Ελλάδος βρίθει από τέτοια παραδείγματα.
  Είναι ώρα ιστορικής ευθύνης για τη σωτηρία της χώρας, για την επιβίωσή μας ως κοινωνίας, ως λαού, ως Έθνους. Βγες μπροστά και δυναμικά. Το οφείλεις στον ελληνικό λαό που δοκιμάζεται..


Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΟΙΡΑΙΟ ΑΤΟΠΗΜΑ ΤΗΣ, ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ, ΣΥΝΕΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ Η ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΚΝΩΣΟΥ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ


Ε, Όχι και Λεωφόρος Κωνσταντίνου Μητσοτάκη!!!... Έλεος…

Παρά τις όποιες ιδεολογικές διαφορές μου με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και ακόμα περισσότερο με τις πολιτικές πρακτικές του, επί δεκαετίες, αναγνωρίζω το δικαίωμα της δημοκρατικά εκλεγμένης Δημοτικής Αρχής να ονομάσει μιαν Οδό, έστω και Λεωφόρο, προς τιμήν ενός τέως Πρωθυπουργού της χώρας.

Η επιλογή  όμως της Λεωφόρου Κνωσού που, κατά τα τελευταία 112 χρόνια, σηματοδοτεί την πανάρχαια ιστορία και την πολιτιστική ταυτότητα της πόλης, για μετονομασία σε Λεωφόρο Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, είναι ύβρις και πρόκληση για τον δημοκρατικό μας λαό. Μη ούσα γενικής αποδοχής και καθώς προκαλεί εντονότατες αντιδράσεις, είναι διχαστική και προκαλεί το κοινό αίσθημα.

Είναι τόσο χαμηλό το επίπεδο παιδείας και κοινωνικής συνείδησης των δημοτικών μας αρχόντων ώστε δεν σκέφτηκαν να επιλέξουν μια άλλη οδό ή λεωφόρο;;

Βεβαίως, σε δημοκρατία ζούμε και, ως πολίτες, οφείλουμε να σεβόμαστε τους θεσμούς που παίρνουν αποφάσεις αναλαμβάνοντας και τη σχετική ευθύνη και, βέβαια, κρίνονται γι’ αυτές. Δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι αυτό.

Μπορώ όμως – και θα το πράξω, ως ένας πολίτης, για να εκφράσω τη δυσφορία μου, να μεταδημοτεύσω σε άλλη πόλη όπου σέβονται την ιστορία και τον πολιτισμό τους. Αδυνατώ να διασχίζω τη μεγάλη αυτή Λεωφόρο με το όνομα «Μητσοτάκης», καθοδόν προς την αρχαία πόλη από την οποία ξεκίνησε η ιστορία της Ευρώπης για την οποία όλοι κοπτόμαστε.

Μια τέτοια απόφαση του Δήμου Ηρακλείου με προσβάλει και με ντροπιάζει.

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Steve Jobs: Ανεκτίμητης Αξίας Μήνυμα - An inspiring message



Η ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ STEVE JOBS, ιδρυτή της Apple στην τελετή αποφοίτησης του Πανεπιστημίου Stanford με Ελληνικούς υπότιτλους. Αξίζει να τη δούμε όλοι.

Steve Jobs' inspiring  Stanford University Commencement Address - Stay hungry Stay Foolish – Worth viewing


 

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Υπόδειγμα Ηγεσίας, πολιτικού ήθους και θάρρους και ανθρώπινης αξιοπρέπειας

True Leadership, political courage and human dignity

για τους πολιτικούς του πλανήτη (και ιδιαίτερα της Ελλάδας)

‘Έκτακτη Ανακοίνωση: Ο Τζων ΜακΚέην, Γερουσιαστής της Αριζόνα και πρώην υποψήφιος Πρόεδρος των ΗΠΑ, πάσχει από καρκίνο του εγκεφάλου.

 Και ιδού το σχόλιο του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, Δημοκρατικού και «πολιτικού του αντιπάλου»:
«Ο Τζων ΜκΚέην είναι ένας Αμερικανός ήρωας και ένας από τους γενναιότερους αγωνιστές που γνώρισα ποτέ. Ο καρκίνος δεν γνωρίζει με ποιόν έχει να κάνει. Δώστου να καταλάβει Τζων»
An example for politicians across the planet (Greece included)

 News Report:
John McCain, the Arizona senator and former Republican presidential candidate, has been diagnosed with brain cancer.

 And here is the comment of President Barack Obama, a democrat and “political opponent”:

“John McCain is an American hero & one of the bravest fighters I've ever known. Cancer doesn't know what it's up against. Give it hell, John”.

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ: Δυο λέξεις με σημασία για την Ελλάδα της κρίσης.

Επ’ ευκαιρία του Συνεδρίου…



Δυο πολύ βαριές λέξεις στις οποίες, με πράξεις και όχι με λόγια, οφείλουμε να δώσουμε ουσία και περιεχόμενο με δεδομένο ότι η χώρα βρίσκεται ακόμα στο χείλος της καταστροφής.
Γι αυτό συντρόφισσες και σύντροφοι (
άλλες δυο βαριές λέξεις αυτές),

*ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ πρέπει να σημαίνει: Όχι πρακτικές του κακού παρελθόντος μας με ομαδοποιήσεις «παραγόντων» που, με ορθό μεν πολιτικό λόγο, αλλά και με  διάφορα τερτίπια επιχειρούν να χειραγωγήσουν τους, καθώς νομίζουν, κομματικούς υπηκόους. Κοντολογίς, Δημοκρατία σε όλα, από τη βάση προς τα πάνω.
*ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ πρέπει να σημαίνει: Όχι συγκολλήσεις προσώπων και ομάδων στην «κορυφή» με προσυμφωνημένες κρυφές ατζέντες και στόχο να ρίξουμε τους άλλους για την καρέκλα. Ο δημοκρατικός προοδευτικός κόσμος δεν τα δέχεται πια αυτά και αντιδρά. Ας το κατανοήσουμε: Από τις ως τώρα πολιτικές συμπεριφορές μας, έχουμε δημιουργήσει σοβαρό έλλειμμα αξιοπιστίας και αν δεν αλλάξουμε ριζικά, δεν θα μπορέσουμε να προσελκύσουμε και πολύ λιγότερο να εμπνεύσουμε τους πικραμένους και απογοητευμένους πολίτες.
* Μακάρι να κάνουν το ίδιο όλες οι πολιτικές παρατάξεις

Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και, χωρίς προσωπικά κίνητρα να συμβάλλουμε στη σωτηρία της χώρας.

Λόγοι ανώτεροι της θέλησής μου, δεν μου επέτρεψαν να συμμετέχω στο Συνέδριο πράγμα που πολύ με λύπησε. Βλέπω στην τηλεόραση, πολλούς συντρόφους που πικράθηκαν και απενεργοποιήθηκαν και τώρα δράττονται της τελευταίας αυτής ευκαιρίας με την ελπίδα να μπορέσουν να βοηθήσουν.

Βλέπω όμως και αρκετούς άλλους που πίκραναν και συνεχίζουν να πικραίνουν με την πολιτική τους συμπεριφορά. Δεν έχει νόημα να ολισθήσουμε σε ονοματολογία. Αυτό δεν βοηθά. Γνωρίζουμε όλοι και γνωρίζουν και οι ίδιοι. Ας προσπαθήσουν να φερθούν πατριωτικά φροντίζοντας να μην προκαλούν.

Υπάρχουν όμως και πολλοί από μας που έχουν φθαρεί καθώς διαχειρίστηκαν εξουσία. Είμαι ένας απ’ αυτούς. Είτε φταίμε είτε όχι, (οι νέοι δεν γνωρίζουν «τις πταίει») ας φερθούμε πατριωτικά και δημοκρατικά, κάνοντας διακριτικά στην άκρη όσο κι αν αυτό μας πληγώνει. Αν μάλιστα βρούμε το θάρρος να συμπαρασταθούμε στους νέους, άφθαρτους και ικανούς που θα μας αντικαταστήσουν, ακόμα καλύτερα. «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο».

Επαναλαμβάνω τη ρήση του μεγάλου Έλληνα Ελευθερίου Βενιζέλου: «Υπεράνω των συμφερόντων των κομμάτων και των πολιτών, ίσταται πάντοτε το συμφέρον της

 

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Όπως πορευόμαστε, η έξοδος από την κρίση είναι ανέφικτη


Απαιτείται πατριωτική συνεννόηση και συνδέσμευση σε κοινό εθνικό πρόγραμμα  και ενιαία φωνή των πολιτικών δυνάμεων και των πολιτών που θα εμπεδώσει την αξιοπιστία της χώρας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και θα δημιουργήσει ευνοϊκό κλίμα για επενδύσεις και ανάπτυξη.
Η συνέχιση των έριδων και των μικροκομματικών πρακτικών με μοναδικό στόχο την κατάκτηση και νομή της εξουσίας, οδηγούν, με μαθηματική ακρίβεια, στην καταστροφή της χώρας.


«Υπεράνω των συμφερόντων των κομμάτων και των πολιτών
ίσταται πάντοτε το συμφέρον της πατρίδος»
Ελευθέριος Βενιζέλος

Στο προηγούμενο σημείωμά μου, με τίτλο

«ΜΑΣ ΔΑΝΕΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΟΚΩΝ ΕΝΩ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΔΙΟΓΚΩΝΕΤΑΙ»

http://nskoulas.blogspot.gr/2017/06/blog-post.html?spref=fb
έκανα κάποιες δυσάρεστες διαπιστώσεις για τα αποτελέσματα της «σκληρής;;;» διαπραγμάτευσης και της περαίωσης της 2ης αξιολόγησης, που συνοψίζονται στα εξής: 1. Με την καταβολή της (δανειακής) δόσης εξοφλούμε τα ομόλογα που λήγουν τον Ιούλιο και αναβάλλεται η πτώχευσή μας προς το παρόν. 2. Χάσαμε όλα τα άλλα – τα σημαντικά για τη σωτηρία μας:  α) Τη Ρύθμιση του χρέους (απομείωση ή αναδιάρθρωση) β) Την Ποσοτική χαλάρωση (
QE), γ) Την Έξοδο στις αγορές και
δ) Δεσμευτήκαμε για υπέρογκα και ανέφικτα πρωτογενή πλεονάσματα
 
και αυστηρή επιτήρηση και σκληρά μέτρα για τα επόμενα 43 χρόνια (μέχρι το 2060) χωρίς καμμία πρόβλεψη για ανάπτυξη και απασχόληση.
Βεβαίως , υπάρχουν κάποιες αόριστες και ασαφείς αναφορές ότι όλα αυτά θα τα δουν στο μέλλον οι δανείστριες χώρες και το ΔΝΤ (αν τελικά αυτό αποφασίσει να συμμετάσχει στο πρόγραμμα), υπό τον όρο ότι θα «είμαστε καλά παιδιά» εφαρμόζοντας πιστά τις οδηγίες τους. Δηλαδή, με δεδομένη την κακή εμπειρία των λανθασμένων συνταγών τους στο παρελθόν, «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι».

Οι πλείστοι φίλοι αναγνώστες του κειμένου συμφώνησαν: «Καλά τα λες και εμείς τα γνωρίζουμε. Αυτά όμως είναι απλές διαπιστώσεις. Δεν μας προτείνεις τίποτε. Το «να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας», από μόνο του, δεν λέει .
Ας έρθουμε λοιπόν στο «Δια ταύτα». Τι δει γενέσθαι και, κυρίως, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι πολίτες τώρα που τα αδιέξοδα δεν αμφισβητούνται από κανέναν και κυριαρχεί το αίτημα για αλλαγή πλεύσης;

Ας αναγνωρίσουμε όλοι ότι δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές. Υπάρχουν μόνον τα απλά και αυτονόητα που, δυστυχώς, επιλέγουμε να αγνοούμε. Έχουμε κακομάθει. Πουλάμε μαγκιές με άσφαιρα επιχειρήματα και δεν εφαρμόζουμε ό,τι υποσχόμαστε.
 
Οι εταίροι και δανειστές δεν μας παίρνουν πια στα σοβαρά. Μας έχουν βαρεθεί. Τους είναι αδιάφορο αν θα μείνουμε ή θα φύγουμε από την Ευρωζώνη. Τα λεφτά τους θέλουν μόνο. Δεν πάει άλλο. Είμαστε ένα βήμα πριν από την απόλυτη καταστροφή. Και αφού δεν το κατανοούν αυτό οι πολιτικές μας ηγεσίες, είναι ευθύνη μας να τις αναγκάσουμε.
Μα θα που πείτε: Εύκολα τα λόγια. Πώς να αντιδράσουμε στην κατάσταση που μας έχουν φέρει; Απάντηση: Δεν είναι ούτε πιο έξυπνοι, ούτε πιο πατριώτες από μας οι Πορτογάλοι, οι Ιρλανδοί και οι Κύπριοι που, σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφεραν να βγουν από τα μνημόνια και βρίσκονται ήδη σε τροχιά ανάπτυξης.
Υπάρχει βέβαια ο αντίλογος: Αυτοί που φταίνε να τα συμμαζέψουν. Οι Ευρωπαίοι εταίροι, οι δανειστές, οι μεγαλοτραπεζίτες
 και το ΔΝΤ με τις λάθος συνταγές τους και τα απάνθρωπα μέτρα λιτότητας που μας επέβαλαν, μας οδήγησαν σ’ αυτή 
την κατάσταση. Αυτοί όμως, τη δουλειά τους κάνουν σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα όπως τουλάχιστον τα καταλαβαίνουν, προφανώς με λάθος τρόπο.
Φταίνε εξ ίσου και οι πολιτικοί μας που κύριο μέλημά τους είναι η κατάκτηση και η διατήρηση της καρέκλας τους, αδιαφορώντας για μας, τον λαό. Βεβαίως φταίνε κυρίως αυτοί αλλά χουμε συνηθίσει και το βρίσκουμε βολικό να «φταίνε μόνον οι άλλοι». Εμείς, ποτέ και καθόλου; Και όμως, εμείς τους εκλέγουμε, εμείς τους ανεχόμαστε και ενίοτε τους διαφθείρουμε και τους αφήνουμε να μας διαφθείρουν. (Οι λίγες τιμητικές εξαιρέσεις, γνωστές σε όλους μας, απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα).


Εν κατακλείδι, εδώ που φτάσαμε, μόνο μια παλλαϊκή ειρηνική εξέγερση (και τονίζω το «ειρηνική») μπορεί να ανατρέψει την πορεία προς τον κατήφορο. Δεν αντέχουμε άλλο διχασμό. Με οργανωμένο και συντονισμένο τρόπο και με αποφασιστικότητα, παραμερίζοντας τις όποιες ιδεολογικές, πολιτικές ή και προσωπικές διαφορές, να απαιτήσουμε από τους πολιτικούς, σ’ αυτή την ιστορικά κρίσιμη συγκυρία, να βάλουν τη σωτηρία της χώρας πάνω από το κομματικό (βλ. μικροκομματικό) και προσωπικό τους συμφέρον.

Να απαιτήσουμε ακόμα να λένε όλοι την αλήθεια στον λαό τον οποίο, δυστυχώς, έχουν εκπαιδεύσει να αρέσκεται στα ψέματα που του σερβίρουν καθώς και να πάψουν να διαστρεβλώνουν την αλήθεια για να προσκομίσουν κομματικά οφέλη. Να τους αναγκάσουμε να καταλάβουν ότι η τακτική της άρνησης σε ό,τι λέει η άλλη πλευρά δεν εξυπηρετεί πάντα το εθνικό συμφέρον.  Οφείλουμε δε να καταγγέλλουμε, να απορρίπτουμε και να θέτουμε στο περιθώριο όσους δεν το πράττουν. Αρκεί άραγε αυτό; Ίσως όχι, αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή.
Καθόσον αφορά την πολιτική μας συμπεριφορά
, είναι πια καιρός
να πάψουμε να είμαστε οπαδοί και να γίνουμε καλοί πολίτες. Να επιλέγουμε πρωτίστως, καλούς, έντιμους, ενάρετους και ικανούς ανθρώπους που συμπεριφέρονται και δρουν ως καλοί και υπεύθυνοι πολίτες, που δεν έχουν ως σκοπό την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας τους και ως προτεραιότητα τη διεκδίκηση της καρέκλας και τα εξ αυτής πηγάζοντα προνόμια, αλλά να υπηρετήσουν τους πολίτες και το δημόσιο συμφέρον.

 Ας μην ξεχνάμε: Η πείρα μας έχει δείξει ότι ένας κακός άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει καλός πολίτης και καλός πολιτικός.
Δεν αρκεί όμως αυτό.
Και δεν αρκεί να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα ή, συνήθως, λιγότερα χρόνια και μάλιστα με τον ως τώρα συνήθη τρόπο που διέπεται από την πελατειακή αντίληψη και, σε πολλές περιπτώσεις τη συναλλαγή.  Οφείλουμε να είμαστε ενεργοί πολίτες, από μέρα σε μέρα, ενήμεροι για τα κοινά, να ελέγχουμε τους ανθρώπους που επιλέγουμε να  μας εκπροσωπούν. «Να μην τους αφήνουμε σε χλωρό κλαδί». Οφείλουμε επίσης να προτείνουμε και να δρούμε ομαδικά και συντονισμένα για το καλό της χώρας και το δικό μας.
Αντιλαμβάνομαι ότι, μ’ αυτή την παρέμβαση, θα προκαλέσω αντιδράσεις. Πολλοί θα με χαρακτηρίσουν ρομαντικό ή και αιθεροβάμονα. Δεν με πειράζει. Καταθέτοντας την άποψή μου, κάνω το καθήκον μου ως ένας ενδεκάκις εκατομμυριοστός Έλληνας
 που νοιάζεται για τη χώρα του, τα παιδιά και τα εγγόνια μας . Ακόμα και αν εφαρμοστεί εξ ολοκλήρου αυτή η πρόταση – πράγμα απίθανο –
δεν περιμένω να αλλάξουν όλα «εν μια νυκτί». Οφείλουμε όμως να προσπαθούμε.
Αν, λίγοι έστω από σας, συμφωνείτε με τη γενική ιδέα αυτού του κειμένου, ας προσπαθήσουμε να είμαστε σε επικοινωνία και ίσως καταφέρουμε να φτιάξουμε ένα Δίκτυο Ενεργών Πολιτών, που θα παρεμβαίνει με θετικό τρόπο προς αυτή την κατεύθυνση.



Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

ΜΑΣ ΔΑΝΕΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΟΚΩΝ ΕΝΩ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΔΙΟΓΚΩΝΕΤΑΙ.

 
Αυτή είναι η απλή αλήθεια για το Eurogroup χωρίς αλχημείες, ωραιοποιήσεις και γελοία προπαγάνδα εις βάρος του λαού που υποφέρει.

Μας δίνουν € 8,5 Δισ. Απ’ αυτά € 7,4 πάνε στην πληρωμή του τοκοχρεολυσίου των δανειστών και τα υπόλοιπα σε εκπρόθεσμες οφειλές προς ιδιώτες. Το χρέος διογκώνεται στα € 337,5 δισ., πάνω από 180% του ΑΕΠ. Απολύτως μη βιώσιμο.

Για απομείωση του χρέους καμμία δέσμευση από τους δανειστές πέραν από  κάποιες αόριστες αναφορές (δημιουργική ασάφεια). Τα σκληρά μέτρα λιτότητας συνεχίζονται έως το 2022 με την ανέφικτη υποχρέωσή μας να επιτύχουμε πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% επί του ΑΕΠ. Να βγάλουμε δηλαδή «από τη μύγα ξύγκι».

Στην απίθανη περίπτωση που το πετύχουμε αυτό, με τη δέσμευσή μας να πετύχουμε πρωτογενές πλεόνασμα 2%  για άλλα 20 χρόνια, θα συνεχίσει η υπερφορολόγηση και η μείωση μισθών και συντάξεων των μικρών και αδύνατων για να εισπράττουν οι δανειστές αμείωτους τους τόκους τους όταν ο λαός μας σφαδάζει στη φτώχεια και στη μιζέρια.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΟΦΕΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. Και όμως οι κυβερνητικοί φωστήρες πανηγυρίζουν για την επιτυχία τους αφού με τη δόση αυτή δεν πτωχεύουμε επί του παρόντος.

Προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας προσθέτοντας «την ύβριν» της χυδαιότητας ενώ εμείς, οι πολίτες (τα υποζύγια) «καθεύδομεν ύπνον μακάριον». Πότε επί τέλους θα ξυπνήσουμε και θα πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας;;;


Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Εκ δύο κακών, το μη χείρον…


Γαλλικές Προεδρικές Εκλογές: Ανακούφιση αλλά όχι πανηγυρισμοί.


Η Ευρώπη και δη η Ευρώπη του Νότου, έχει λόγο να χαίρεται . Θριάμβευσε ο κεντρώος υποψήφιος Emmanuel Macron με 66,1%.  Αποσοβήθηκε ο κίνδυνος επικράτησης της ξενοφοβικής, εθνικιστικής και, κατά τινας, φασιστικής ακροδεξιάς  που εκπροσωπείται από την  Marine Le Pen του «Εθνικού Μετώπου».

Προς τι λοιπόν ο τίτλος «εκ δύο κακών..»; Ο υπογράφων δεν χαίρεται; Βεβαίως, πήρα ανάσα ανακούφισης αλλά δεν πανηγυρίζω όπως κάνουν σήμερα όλα σχεδόν τα πρωτοσέλιδα των Αθηναϊκών εφημερίδων και, βεβαίως, της Βόρειας Ευρώπης.

Και εξηγούμαι: Στον χθεσινό επαναληπτικό γύρο, οι Γάλλοι εξέλεξαν σωστά. Είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στην άκρα δεξιά, στην οπισθοδρόμηση, στη δημαγωγία και στον ανεγκέφαλο λαϊκισμό και, από την άλλη, σε έναν 39ιάρη συντηρητικό τεχνοκράτη, χωρίς πολιτική εμπειρία και πολιτική πλατφόρμα, προστατευόμενο του χρηματοπιστωτικού συστήματος που τον εξέθρεψε. Παρά το νεαρό της ηλικίας του και το γεγονός ότι δεν έχει φθαρεί ασκώντας πολιτική, αμφιβάλλω αν ο Μακρόν, έστω και με τις πιθανές καλές προθέσεις του, θα μπορέσει να αλλάξει πολλά πράγματα στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα συμπεριλαμβανομένης και της δέσμευσής του να μας συμπαρασταθεί στο θέμα του χρέους.

Ας δούμε γιατί: Οι Γαλλικές προεδρικές εκλογές συνέβησαν σε μια περίοδο κατά την οποία το πολιτικό σύστημα και τα παραδοσιακά κόμματα είχαν απαξιωθεί και εξουδετερώθηκαν στον πρώτο γύρο. Οι εκλογείς κλήθηκαν να επιλέξουν, με την πλάτη στον τοίχο, μεταξύ μιας κακής γνωστής και ενός , εν πολλοίς, αγνώστου νέου. Αυτό εξηγεί το αποτέλεσμα του δευτέρου γύρου αλλά και το ότι το ένα τρίτο του Γαλλικού λαού (το χειρότερο από το 1969, μετά τη Γαλλική Άνοιξη του ’68 δηλαδή) απείχε από τις εκλογές ή έριξε λευκό ή άκυρο ψηφοδέλτιο.

Το γαλλικό σύστημα διακυβέρνησης είναι «ημι-προεδρικό». Ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας εκλέγεται απ’ ευθείας από τον λαό. Χρειάζεται όμως κοινοβουλευτική πλειοψηφία, την οποία πρέπει να κερδίσει στις εκλογές του Ιουνίου. Αυτός ο στόχος όμως έχει προβλήματα. Ο Μακρόν δεν έχει προλάβει να ιδρύσει κόμμα και όλοι ο εξουδετερωθέντες στον πρώτο γύρω που αναγκάστηκαν να τον στηρίξουν, θα διεκδικήσουν τώρα τις βουλευτικές έδρες  που πιστεύουν ότι δικαιούνται. Βλέπουμε λοιπόν ότι τα πράγματα σκουραίνουν. Με ποιόν ή ποιούς εταίρους και με τί παραχωρήσεις θα προσπαθήσει να υλοποιήσει τις εξαγγελίες του;

Δεν υποτιμώ την αποδεδειγμένη ικανότητα των Γάλλων να πρωτοπορούν πολιτικά. Ας θυμιθούμε τη Γαλλική Επανάσταση, τον διαφωτισμό και την Άνοιξη του ’68. Αλλά γιατί να ρισκάρουμε;

Σε ένα ευρωπαϊκό και παγκόσμιο περιβάλλον στο οποίο υπερισχύει η οικονομία έναντι της πολιτικής και τα λίγα μεγάλα οικονομικά κέντρα έχουν τον τελευταίο λόγο, οι καλές προθέσεις – αν πράγματι υπάρχουν – δεν αρκούν. Πριν από έναν αιώνα, ο τελευταίος μεγάλος Πρόεδρος των ΗΠΑ
Thomas Jefferson, είπε: «Όταν οι τράπεζες γίνουν ισχυρότερες από τα κράτη –  έθνη, αυτό θα σημάνει το τέλος της δημοκρατίας». Έχουμε ήδη αρκετές ενδείξεις ότι η δημοκρατία πλήττεται (εσείς προσθέσετε το επίρρημα που σας εκφράζει).

Και ας μην ξεχνάμε ότι, εκτός από την Ευρωπαϊκή Ένωση, υπάρχουν οι μεγάλες  δυνάμεις του πλανήτη με τα ζωτικά γεωστρατηγικά τους συμφέρονται που δεν διστάζουν να θυσιάσουν τους μικρούς και αδύναμους, δηλαδή εμάς.

Ας μην περιμένουμε, λοιπόν, μοιρολατρικά, να μας σώσουν κάποιοι «συμπαθούντες»  μεγάλοι. Όσοι θυμούνται ή διαβάζουν ιστορία θα μας πουν ότι, στις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας μας, ούτε το Μόσκοβο, ούτε η Λόντρα, ούτε οι άλλοι δήθεν σύμμαχοι ήρθαν να μας σώσουν.

Γι’ αυτό, ας πάψουμε να πανηγυρίζουμε για τις εξελίξεις στη Γαλλία και αλλαχού, ή να επικαλούμαστε τους «αρχαίους ημών προγόνους». Η μόνη ελπίδα σωτηρίας είναι να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας κάνοντας αυτά που εξυπηρετούν τα δικά μας συμφέροντα και την ανάγκη της επιβίωσής μας. Αυτό βέβαια σημαίνει και την επιλογή συμμαχιών, χωρίς όμως να στηριζόμαστε μόνον σ’ αυτές.

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Βόμβα στην ανασυγκρότηση των δημοκρατικών προοδευτικών δυνάμεων βάζει ο Σημίτης (Γιατί τώρα;)



 
Ο τέως Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, στο Συνέδριο των Δελφών, εντελώς απρόσμενα, εξαπέλυσε μια απρόσμενη και αήθη επίθεση κατά του Γιώργου Παπανδρέου και της διακυβέρνησής του.
 
Ο Γιώργος Παπανδρέου, κατά τη συνήθη, υπερβολική κατά τη γνώμη μου ευγένεια
και προφανώς για να μη δυναμιτίσει το πολιτικό κλίμα σε περίοδο δεινής κρίσης και θανάσιμων κινδύνων για την πατρίδα, προσπέρασε τις ανοίκειες  και άκαιρες αιχμές.

Ως ένας πολίτης όμως, μετά «λόγου γνώσεως» που γνωρίζει τον κύριο Σημίτη από τότε που έκανε ανάλογα τερτίπια στον Ανδρέα (από τα χρόνια της εξορίας μας την περίοδο της δικτατορίας αλλά και μετά), νοιώθω την εσωτερική ανάγκη και την υποχρέωση να παρατηρήσω τα εξής ολίγα αν και γνωρίζω ότι θα στενοχωρήσω πολλούς συντρόφους. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε, δεν έχουμε την πολυτέλεια να σιωπούμε.:

Ο κ. Σημίτης δεν είχε ανάγκη από Μνημόνιο γιατί…
·         Είχε τη βοήθεια της Goldman Sachs και των καταστροφικών swaps για τα οποία δεν ένοιωσε ποτέ την ανάγκη να απολογηθεί.
·      Με τις σπατάλες κατά την προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων και των το όργιο των Εξοπλισμών, συσσώρεψε δημόσιο χρέος € 85 δισεκ. των εξόφληση του οποίου, στο μέγιστο μέρος του, φόρτωσε στους επόμενους και όχι καλύτερούς του, με αποτέλεσμα να βρεθούμε, το 2008, χρεωκοπημένοι, με ένα μη βιώσιμο χρέος πάνω από € 320 δισεκ.
·         Είχε άλλες έγνοιες αφήνοντας ανεξέλεγκτους τους γύρω του να επιδίδονται σε ένα όργιο απροσχημάτιστης διαφθοράς (φούσκα χρηματιστηρίου, εξοπλισμοί, κ.λπ.)……..

Αν είχε λίγη φρόνηση δεν θα έπρεπε να μιλάει καθόλου προκαλώντας τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού και επιδεινώνοντας την ήδη κακή του εικόνα. 
 
Οι αιχμές του Κώστα Σημίτη στον  Γιώργο Παπανδρέου  

«Αν είχαμε τότε μια σοβαρή πολιτική ηγεσία», θα μπορούσε να φέρει μια καλύτερη συμφωνία, καθώς «το πρώτο μνημόνιο, υπό την εξαιρετικά αυστηρή μορφή που είχε, δεν ήταν μονόδρομος» αναφέρει ο πρώην πρωθυπουργός.

Στη συνέντευξή του στην
capital.gr ο κ. Σημίτης δηλώνει μεταξύ άλλων πως «εκείνο το οποίο έπρεπε να κάνει η ελληνική κυβέρνηση και δεν έκανε τότε ήταν ένας έγκαιρος σοβαρός σχεδιασμός για το πώς θα αντιμετωπίσει την κατάσταση. Να τον καταρτίσει και να τον συζητήσει τόσο με την Ε.Ε. όσο και με το ΔΝΤ. Δεν έγινε κανένας σχεδιασμός».
Και καταλήγει, αναφερόμενος στον Γιώργο Παπανδρέου «Όταν είσαι ανέτοιμος λες σαχλαμάρες»

Και η απάντηση του Γιώργου Παπανδρέου (Συγκρίνετε το πολιτικό ήθος των δύο ανδρών):
 

«Ο κ. Σημίτης γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον ότι, ναι, πράγματι, θα μπορούσαμε να μην είμαστε σε μνημόνιο,

Αν η ΕΕ αναγνώριζε ότι το πρόβλημα ήταν και δικό της,

Αν η ΕΕ είχε βούληση, τόλμη και σχέδιο,

Αν τα κράτη – μέλη της Ευρωζώνης είχαν στηρίξει τις επιλογές της κυβέρνησης Παπανδρέου στις αρχές του 2010,

Αν οι εταίροι προσέφεραν πολιτική στήριξη προς την Ελλάδα, όπως είχε κάνει ένα χρόνο νωρίτερα η Γερμανία, μέσω του τότε Υπουργού Οικονομικών,

Αν είχαν προειδοποιήσει δυναμικά τις αγορές ότι θα έπαιρναν μέτρα στήριξης της Ελλάδας, όπως έκανε τελικά ο κ. Ντράγκι το 2012 για την Ιταλία και την Ισπανία,

Αν μπορούσαμε να βγούμε στις αγορές και να δανειστούμε με βιώσιμα επιτόκια – κάτι που ακόμα δεν φαίνεται να είναι εφικτό,

Αν είχε γίνει δεκτή η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης για ευρωομόλογα,

Αν η κυβέρνηση Καραμανλή δεν είχε υπερδιπλασιάσει το χρέος και πολλαπλασιάσει το έλλειμμα,

Αν η κυβέρνηση Καραμανλή δεν είχε κάνει την ΑΠΑΤΗ με τα στατιστικά στοιχεία το 2009, αλλά και την απογραφή του 2004,

Αν η Κομισιόν είχε κάνει την δουλειά της επί κυβέρνησης Καραμανλή για να αποτρέψει την εκτίναξη του ελλείμματος,

Αν η Ελλάδα είχε κάνει τις απαραίτητες θεσμικές αλλαγές όταν γίναμε μέλη της Ευρωζώνης,

Αν, οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου είχαν στηρίξει τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου,

Αν, αν, αν…

Με σεβασμό στις απόψεις του κ. Σημίτη, πρέπει να επισημάνουμε ότι ό ίδιος κυβέρνησε την Ελλάδα σε ένα διεθνές, ευρωπαϊκό και οικονομικό περιβάλλον ριζικά διαφορετικό από εκείνο που βρήκε η κυβέρνηση το 2009, αφού ήδη είχε εκδηλωθεί η κρίση στη Wall Street, και είχε δώσει τα αποτελέσματά της η λαίλαπα Καραμανλή.

Οι περιστάσεις στις οποίες κυβέρνησε, προφανώς και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα που βρήκαμε και αντιμετωπίσαμε με θάρρος το 2009 αψηφώντας το πολιτικό κόστος.

Το δίλημμα να χρεοκοπήσουμε ή να ζητήσουμε βοήθεια από το μηχανισμό που τελικά διαμορφώσαμε, ευτυχώς για τον ίδιο, δεν το αντιμετώπισε ποτέ.

Τέλος,

Το γεγονός ότι, η συνέντευξη του κ. Σημίτη έρχεται λίγες μόνον ημέρες μετά τη θετική εξέλιξη της συμπόρευσης του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, μπορεί να προκαλεί εύλογα ερωτηματικά.

Τα προσπερνάμε.

Κοιτάμε μπροστά, τη μεγάλη εικόνα, γιατί γνωρίζουμε τι έγινε στο παρελθόν.

Και πολύ περισσότερο, γιατί γνωρίζουμε τι χρειάζεται για το ΜΕΛΛΟΝ.

Γιατί,

Αυτήν την ώρα, που είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο να στραφούμε στις πραγματικές ανάγκες της χώρας και του πολίτη που υπέφερε από όσα έγιναν και δεν έγιναν από τη δεξιά και τις συντηρητικές πολιτικές που επικρατούν στην Ευρώπη,

χρειάζονται φωνές που θα συμβάλουν στην ανασύνταξη των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού,

χρειάζονται φωνές που θα παλέψουν για να αναδείξουν τους πραγματικούς υπαίτιους της κρίσης και τις πραγματικές αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση, ώστε να δώσουμε τις πρέπουσες και αξιόπιστες απαντήσεις,

χρειάζονται προοδευτικές δυνάμεις ισχυρές, που θα αγωνιστούν για να ανατρέψουν τα κακώς κείμενα, που κρατούν τις υγιείς παραγωγικές και δημιουργικές δυνάμεις του τόπου σε ομηρία,

χρειάζονται προοδευτικές δυνάμεις που θα έχουν τη βούληση να συγκρουστούν με τις χρόνιες παθογένειες του πελατειακού κράτους, τα συμφέροντα και τα κατεστημένα που παρασιτούν από αυτό,

χρειάζονται προοδευτικές δυνάμεις που θα αγωνιστούν για μια προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας απέναντι στη συντηρητική, μια πρόταση προοδευτικών μεταρρυθμίσεων για την ΑΛΛΑΓΗ της χώρας,

Δεν υπάρχει πολυτέλεια για σκοπιμότητες και δεύτερες σκέψεις».